भुँवरीमा भिखम

Author : युवराज नयाँघरे
Published on : September 14, 2011


  
युवराज नयाँघरे

       विमानस्थलको भीडमा छ भिखम !

       उसले कहिल्यै घर छोडेन । छोड्ने परिस्थिति नि पर्दै-परेन । आज ऊ जाँदैछ बाहिर । बाहिर भनेको मकाउ ।

       उसको सानैदेखिको रहर - आकाशमा उड्ने ।

       आकाशको सम्मोहनले उसलाई तान्छ घरी - घरी । भिखम तराईमा जन्म्यो, हुर्क्यो र बढ्यो । अक्षरसम्म चिन्यो ।

       'एइ बौवा, कि छे ?'

       भिखमसँग ठट्टा गर्नेहरूले उसलाई जिस्काउँथे र कुस्ती खेल्न आमन्त्रण गर्ने । आमन्त्रण उसका निम्ति जति रुचिकर थियो, प्रिय थियो र हुँकारयुक्त थियो - त्यत्तिकै समयकटनीका निम्ति सजिलो पनि ।

       भिखम गाई चराउँथ्यो । घाँस काटेर आलीमा राख्दै सोच्थ्यो - 'म पनि गाउँ छोड्छु !'

       गाउँबाट विदेश जानेहरूको सख्या केही यता बढेथ्यो ह्वात्तै । दिन दुगुना र रात चौगुना बढेको थियो । रामलखन, चन्दर, लालबाबु, रामखेलावनहरू गइसके ।

       भिखमलाई तिनको ख्याल आउँछ ।

       गर्मी चढेपछि खुब पौडी खेलिन्थ्यो । रातु नदीमा धेरै पटक खेलेर मस्ती लिएको छ उसले ।

       भिखमलाई लालबाबुले सिकाएको हो - पौडी खेल्नँ । सुरुमा खुट्टा चलाउने, हात फाल्ने र सास चलाउने कुरा बगरमा सिकायो लालबाबुले । पछि किनारमा छप्लाङछुप्लुङ ।

       अनि भुावरीमा छत्लाङ्ङ !

       पछि त निकै गजब हुन थाल्यो । लालबाबुलाई नै हराइदियो भिखमले । एकपटक हैन - निकै-निकै पटक हराइदियो ।

       सोनपुरमा हल्ला हुन्थ्यो - भिखमलाई जे कुरा सिकाऊ - पछि त उसले सबैलाई हराउँछ । सिकाउने गुरु नै हार्छ । भिखमले लालबाबुलाई पौडी सागै कुस्तीमा पनि हरायो मज्जैले ।

       भिखम विमानस्थलमा छ ।

       केही पछि नै ऊ उड्दै छ आकाशमा । केही समयपछि नै यो धर्ती यतै थन्काएर भिखम बेगिने छ बेतोडले । धर्ती कहिले नछोडेको उसलाई यस कुराले मनभरी निकै खल्बली पारेको छ, छ ।

       एयरपोर्टमा पुलिसका हातमा काला घागारुका लठ्ठी देखिरहेछ ऊ । भिखमले पुरानो कुरा सम्झियो ।

       यस्तै चार कक्षामा पढ्दाको कुरो मास्टरजी कडा थिए । रुखमुनि पढ्नु पर्थ्यो । एकदिन मास्टरजीको लामो लट्ठी लिएर भिखमले ढुक्कुरका बच्चा झार्यो । हनुमान सिंह, मानक र रामभरोस जस्ता साथीहरू मिलेर ढुक्कुर पोलेर खाए । 

       भोलिपल्ट त्यसको गाइागुइा सबैका कानमा पुगिगो ।     

       अनि मास्टरजीले भिखमलाई अह्राए - 'यो लठ्ठी पुरानो भो । अर्को राम्रो लट्ठी बनाएर ल्याउनु !'

       भिखमले कटबाँसको लौरो खुब मज्जाको बनायो । खुर्कीखार्की गरेर, तेल दलेर, आगोमा सेकाएर लट्ठी तयार पार्यो । अनि आˆनो पौरख देखाउन स्कुल जान हतारियो ।

       अरु दिन भन्दा चाँडै स्कुल पुग्यो ऊ । मास्टरजीलाई प्रमाण गर्दै लट्ठी अर्पण गर्यो भिखमले ।

       'ठिक छ !'

       मास्टरजीले भने । मुसुक्क हाँस्यो भिखम ।

       उसलाई लाग्यो - निकै मिहिनेत गरेको फल पायो उसले । साह्रै मन रमायो उसको । मास्टरजीलाई लट्ठी दिएर उसले आˆनो पौरख देखाउने मौका पायो मज्जैले ।

       'हाफ टाइममा भेट्नु !'

       भिखमले जाने बेलामा गुरु वाणी सुन्यो ।

       हल्लाखल्ला बीच कक्षा चलिरह्यो । ऊ दङ्ग थियो । आज मध्यान्हमा केही राम्रै पुरस्कार पाइनेछ । मनमनै रमाइरहेको थियो भिखम ।

       हाफटाइमको घण्टीसँगै ऊ दगुर्यो टहरोतिर । जहाँबाट आइरहेका थिए मास्टरजी ।

       'हिजो तैँ होइनस् - मेरो लट्ठीले ढुक्कुरको गाँड झार्ने !'

       त्यतिन्जेलमा भिखमले एक स्वाँठ खाइसकेको थियो । लामो लट्ठी भाँच्यो माझैमा । भाँचिएको लट्ठीले फेरि बजाए मास्टरले । फेदपट्टी कालो र ध्वाँसोले टलक्क टल्केथ्यो लौरो ।

       अनि ऊ त्यस मास्टरको सामु कहिल्यै परेन । बिस्तारै ऊ स्कुलको आाखी हुँदै गयो । रुख, भैंसी, खेत, पोखरीमा बिताएर भिखम घर र्फकन थाल्यो । टाढियो ऊ बिद्यालयबाट !

       बिमानस्थल वरपर अनौठा - अनौठा कुरा देखिरहेछ ऊ ।

       अगाडी ठूलो टेलिभिजनमा अक्षर कुदिरहेछन् । जहाज आउने र जाने सूची हो त्यो ।

       'देख्-देख् !'

       नन्दनले अलि - अलि अक्षर फुटाएर भन्यो - 'टेलिभिजनमा जहाज आउने र जाने कुरा आउँछ, त्यो पढ् !'

       भिखमले पढ्ने कोसिस गरिरा'छ । तर असम्भव छ त्यो स्थिति ।

       सी ए टी - क्याट । क्याट माने बिरालो । एम ए एन जी ��" - म्याङगो । म्याङ्गो माने आाप । भिखमले सिकेको अंग्रेजी यै हो ।

       त्यस्तो सजिलो अंग्रजी यहाँ छैन ।

       उसलाई थकथकी लागिरहेको छ । बेलामा पढिएन - बडा नकाम गरिएछ नि !

       बिमानस्थलमा खुब भीड छ ।

       त्यो भीड देखेर उसलाई गाउँको हाटको ख्याल आइरहेको छ । ऊ बासँग बजार जान्थ्यो । बा ले बयलगाडा हाँक्थे । त्यो गाडा उनीहरूको थिएन । मुनिम काकाले 'पहाडिया महाजन' को राइस मिलमा बालाई काम दिलाइदिएका ।

       बा टायरवाला गाडा चलाउँथे ।

       एक दिनको धानको भुस्सा लोड गर्दै थिए गाडामा । गाडी उत्तानो भएर सबै बोरा बाको टाउकोमा थुपि्रयो । अनि बोरै बोराले पुरिएछन् भिखमका बा ।

       बिहान कालो सर्ट लगाएर गएका बा लाई दिउँसो सेतो कपडाले ढाकेर खोलातिर लगेको देख्यो भिखमले । ऊ डराई - डराई हुलमा दगुर्यो ।

       घाटमा पुगेपछि बा लाई आगो लगाउन उसकै हातमा दनदनी बलिरहेको पुल्ठो थमाए मुनिम काकाले । जे - जे भने त्यै - त्यै गर्यो भिखमले ।

       घर आउँदा आागनभरि मान्छेको भीड ।

       यो विमानस्थलको भीड देखेर उसले त्यो दिन फेरि सम्झियो । उसलाई अगाडिको बादलु आकाशमा बा ले हेरिरहेका छन् जस्तो पनि लाग्यो ।

       केही समयपछि नै त्यै बादल भरिएको आकाशतिर उड्ने छ भिखम ।

       गाउँमा भीड अरु दुई कारणले हुन्थ्यो - भाषण र भजन ।

       नेताहरूको आगमनसँगै भीड खुब हुने गर्दथ्यो । एक पटक भीड जम्मा गर्दा भिखमले दुई सय रुपिया पाएको थियो । जति धेरै मान्छे बटुल्यो त्यति नोट पाइने । एक हप्ता खटेपछि उसले गब्बर सिंहको पार्टीलाई मान्छे बटुल्न सकेको थियो ।

       तर अर्को हप्ता माइकालालको पार्टीवालाहरूले भिखमलाई मज्जाले भकुरे र भने - 'तँ जता पनि लाग्छस् । पैसा खाएर मान्छे बटुल्छस् । कि हाम्रो पार्टीमा लाग् कि उता लाग् । पैसा खाएर दलाली काम नगर ।'

       त्यै दिनदेखि पानी समात्यो भिखमले र निर्णय गर्यो - 'साला पार्टीवालाको काम गर्दै गर्दिन । बरु भुखै मर्छु !'

       एयरपोर्टमा आइसक्रिम चुसिरहेकी युवतीको ठूलो पोस्टर उसले देख्यो । भिखमले पोस्तर नजिकै गएर हेर्यो र ��"ठ चाट्यो ।

       ऊ सानैदेखि बरफको सोखिन । बरफ चुस्न पाएको दिन खब फुरुङ्ग पर्थ्यो भिखम । एकदिन बेच्न लगेको एक बाल्टिन दूध उसले दस वटा बरफसँग साटेको थियो । तर दुईवटा चुसिनसक्दै अरु आठवटा पग्लिएर गइसकेका थिए बरफहरू ।

       दूधको हिसाब देखाउन नसक्दा राति राम्रै धुलाइ भएथ्यो भिखमको ।

       एअरपोर्टमा अचम्म लाग्दा अरु कुरा छन् । भिखमलाई ती अनौठा दृश्यहरूले खुब चिमोटीरहेका छन् । आँखै नझिम्क्याई हेरिरहेछ ऊ - अचम्म र छक्क लाग्दा मान्छे र परिवेश । अचम्मका भुमरीमा छ भिखम ।

       प्लास्टिकका खोलमा मकैका प्याकेट सजाइएका देखेपछि भिखमलाई लाग्यो - 'जहाज चढ्नेहरू नि मकै खाँदा रहेछन् !'

       भीडमा छ भीखम ! आाखा च्याती च्याती विमानस्थलको होहल्ला हेर्दैछ ऊ निरन्तर । बाासघारीमा बास बस्न लागेका सारौं कराएको लाग्दैछ उसलाई ।

       मेनपावरले दिएको पासपोर्ट र टिकट एक पटक फेरि हेर्यो भिखमले ।