हेल्सेको रेडियो

Author : युवराज नयाँघरे
Published on : March 02, 2011


  
युवराज नयाँघरे

नियात्रा           

  

       टाइम्स स्क्वाएरमा बसिरहन पाइएन ।

       'आज रातभरिमा तीन-चार कार्यक्रम नबनाई भएकै छैन !'

       सहदेवले भने ।

       न्युयोर्कको मुटु टाइम्स स्क्वाएर । साँझ सकिएर रात ओर्लिएको छ । हुलका हुल मान्छेको घचारो । खास गरी एशियाली अनुहारको भीड भेटिरहेछु म बग्रेल्ती ।

       अग्ला आलिशान घरहरू । सडकको झिलिमिली चौपट्टै । म अनुहार झलमल्ल बाल्दै मनका उत्तर दिइरहेछु आँखाले पढ्दै ।

       मे महिनाको सुरुको साता ।

       एकदमै मीठो मौसम छ । जाडो भाग्न खोजेको उज्यालो कालबेला । हिउँ नपर्ने हार्दिक याम छ न्युयोर्कमा ।

       हामी उत्तरतिर पाइला सार्दैछौँ ।

       छयालीस स्ट्रीट पुग्यौँ । कारका लस्कर छन् आँखाले नभ्याउने । मान्छेको हुल झन् उत्पातको छ, छ ।

       भाइलाई फुर्सद कम छ । उनी न्युयोर्कको नेपाली समाजलाई एक बनाउन खटिरहेका छन् । उनी अर्थात् सहदेव पौडेल ।

       हिमाली स्वरहरू, अमेरिकामा प्रसिद्घ छ यो अनलाइन रेडियो । धेरै वर्ष भो यसले अमेरिकाली समाजमा नेपाली भावना, सोच र परिचयका लागि समय खर्चेको ।

       'यति ब्यस्त ठाउँमा कसरी मिलाउनु हुन्छ चाँजोपाँजो ?'

       मेरो सोधपुछ ।

       'एकलो छु । धेरै कमाउने चाहना छैन । आठ घन्टा काम गर्छु ।'

       'अनि यति कमाइले पुग्छ त ?'

       'पुर्याउनु पर्छ । कम सुत्छु । अनि रेडियो बचाउन सकेको छु !'

       'धन्य छ भाइ !'

       निकै हिँडेपछि बन्द हुन तम्तयार भएको सब वे भित्र पस्यौँ हामी । त्यहँ ओखलढुङ्गाका टङ्क खड्का र बैतडीका राजेन्द्र भट्टसँग भेट भयो मेरो ।

       मित्रहरूले बाह्र इन्च लामो पाउरोटीमा मासु, सागपात, अनेक मसला र काँक्रा-गाजर कोचेर टुन्न फुलाएको 'सब' हातमा थमाए ।

       'दाइलाई न्युयोर्कको चौरासी व्यञ्जन यही हो !'

       भट्टले मलाई मान गरे ।

       खड्काले अमेरिकन डाइट मलाई थमाउँदै भने-'��"पसानी हाल्न यै जल प्रयोग गर्नु होला !'

       अनि हामी सबै उही र उस्तै परिकारको स्वादमा रमाउँदै प्राइम पार्क पुग्यौँ । न्युयोर्कको सुन्दरता झन् उत्ताउलिएको थियो, न्युयोर्कको बैँस झन् आलोकमय थियो, न्युयोर्कको यौवन झन् आसक्तिपूर्ण थियो । मानिस, मौसम र मन उस्तै लाग्थे, उही लाग्थे र उनै लाग्थे ।

       स्नेही थिए सहदेव । आदर, प्रेम र श्रद्घा गर्न तिनी तत्पर भए झैँ मैले ठानेँ । शिष्टता र सरलता तिनको अमेरिकी समाजले दिएको उपहार झैँ व्यवहार थियो ।

       हिाडिरहेका थियौँ हामी ।

       जाडो लुगलुगाउँदो थियो । तैपनि अमेरिकाली गोरी युवतीका पिडुँला ह्वाङ्गै थिए । जाडो दाँत कटकटाउँदै थियो । तैपनि अफ्रिकाली अश्वेत सुन्दरीका बज्राँठ तिघ्रा उदाङ्गै थिए । हो ! तिनका कान, कपाल र टाउकामा स्काप, टोपी र रुमालको सजधज चैं घटेको थिएन ।

       टाइम्स स्क्वाएर छोडेको धेरै पर हो तैपनि त्यसको स्पर्शले छोडेको होइन । शायद सबै अमेरिकी शहरको परिचय त्यही हो ।

       'भाइ, बहाना त विद्याआर्जन नै होला नि अमेरिका भित्रिने ?'

       भट्टलाई मेरो प्रश्न ।

       'हो, त्यही बाटो भएर अमेरिका आइयो । अहिले त्यो लक्ष्य कता पुग्यो, यतिखेर चैं हातमा काम मात्र छ ।'

       उनको उत्तर सुनेँ ।

       प्राइम पार्कमा एक सरो डुलियो ।

       जिउ हल्लाईहल्लाई गफ गरिरहेको अश्वेतहरूको ठूलो हुल थियो ।

       'यी ओबामालाई ज्यान दिने कुरा गर्दैछन् !'

       'भनेपछि राजनीतिमा पोल्टिक्स्.............!'

       मेरो उत्तर अन्तिम थियो, त्यसले सबैलाई हँसायो ।

       भट्ट छुटे । हामीले 'भी' मेट्रो चढ्न केही समय कुर्यौँ । भीड एकदम थियो । तैपनि रेल छोडेनौँ हामी तीनले ।          

       'यहाँ निकै नेपालीहरूको अनुहार भेटिन्छ । भेट्नु भएन ?'

       टङ्कले भर्याङ झर्दा भने मलाई ।

       'त्यस्तै लाग्दैछ मलाई !'

       मैले कालो कपाल, नेपाली वर्णका, पहाडे जनजातिका रुपरङ्ग हिस्पानिकहरूको झुण्ड खुब देखिरहेथेँ । अझ रुपौला नारीको सङ्ख्या झन् उल्काको । हन, के बिदी राम्रा यी !

       'एल' रेल चढ्यौँ हामी ।

       भारतीय, हिस्पानिक, कोरियाली र अश्वेत अनुहारका युवायुवतीको रौस उल्कापातको थियो मेट्रोमा । युवकका बलिष्ठ छातीमा आफ्ना सुडौल शरीर लिपिस्सै टाँसेर नाँचिरहेका हिस्पानिकहरू अमिगो, अमिगा बोल्न पनि भ्याउँथे ।

       न्युयोर्कमा रेलका सुरुङ त कति हो कति ! रेलको भूमिगत जालोले सारा न्युयोर्क मुस्कुराएको लाग्छ सगर्व । सारा न्युयोर्कको गर्भ त रेलैले भरिभराउ !

       'भाइ हिमाली स्वरहरूलाई खुराक कसरी जुटाउनु हुन्छ ?'

       मेट्रोबाट हेल्सेमा उत्रिएपछि मैले प्रश्न राखेँ ।

       गहिरिएको छ रात । जाडो छ त्यही अनुसारकै ।

       मेट्रो कार्ड घोटेर बाहिर आएपछि भाइ बोले ।    

       'इमेल बाहेक विकल्प छैन !'

       'भनेपछि सबथोक यै भाँडो हो ?'

       मैले खड्काले बोकेको ल्यापटप देखाएँ । उनी त्यसकै सहायताले ज्योतिषीको काम, चिनाटिपनको काम गर्थे । भाग्य हेर्ने र ग्रहशान्तिको फुकफाक गर्थे खड्का ।

       यसो मोडमा हामीले सोडा घुड्कायौँ ।

       पश्चिम-दक्षिणतिरको रिजबुड ठाउँ रहेको सहदेवले सुनाए ।

       'यहाँ नेपालीहरूको ठूलो उपस्थिति छ ।'      

       'सङ्ख्या कति छ ?'      

       'तीन-चार हजारको हुनुपर्छ !'      

       'ए !'      

       'यहाँ नेपाली मन्दिर बनाउने हाम्रो समाजको कुरा भइरहेछ ।'      

       'राम्रो !'      

       'हिमाली स्वरहरू मार्फत् मैले पनि सघाइराछु !'

       पुरानो टोलजस्तो हेल्सेमा हामी पुग्छौँ ।

       रातको एघार बज्यो-घर पस्दा । मधुरो बत्तीमुनि हिमाली स्वरहरूका निम्ति मेरा दुईवटा निबन्ध सहदेवले रेकर्ड गरे मेरै आवाजमा । बाँधिएका हात र भोटेताल्चा, एकादेशमा हाम्रा अनुहार रेकर्ड गरियो अनलाइन रेडियोका लागि ।

        न्युयोर्कको यो मध्य शहरको मध्य रात ।

        संसारका सबै जातजाति दगुरिरहेको यो शहर । संसारका सबै मानिसले सम्भवतः नाम सुनेको यो शहर । संसारका सबै मानिसले आत्मविभोरसाथ हेरेको यो शहर । संसारका सबै मान्छेका खुट्टाले टेक्न चाहेको यो शहर ।

        यस शहरमा निबन्ध वाचन गरिरहेको छु म ।

        सहदेव भाइ नेपाली शब्दको प्रचारमा छन् । नेपाली भाव प्रसारमा अहोरात्र लागिपरेका छन् । नेपाली समाजको उकालीओह्राली बिस्तार गर्न खटेका छन् । त्यस महानगरका अभावमा डलरको जोहोभन्दा पहिचानको प्राप्तिका निम्ति समर्पित छन् निरन्तर ।

        'भाइ, रेडियोको अझै भविष्य छ र ?'

        रातोदिन कुदिरहेका न्युयोर्कबासी सम्झेर मैले सोधेँ ।      

        'दाइ, मानिसहरू बिस्तारै फर्किरहेका छन् यसको मूल्यतिर !'

        उनको आशपूर्ण बोलीमा प्रतिबद्घता थियो ।

        हामीले तातो कफी घुट्कायौँ ।

        यस बीचमा पुलिस र दमकलको भ्यान चर्को आवाज ��"कलेर गए । हामी एक छिन थामियौँ, रेकर्डलाई बाधा परेको ठानी ।

       भाइसँग केही दिन अघिदेखि सँगै छु म । पेन्सिलभेनियादेखि भर्जिनियासम्म । फेरि वासिङ्टन डिसीदेखि न्युयोर्कसम्म साथै रहेको थिएँ म ।

       निकै लामो त्यस उत्तेजित, भावुक र अनुभूतिमय यात्रामा तिनले बढी प्रश्नहरू गरे साहित्यबारे । सङ्गीतबारे जिज्ञासु देखिए । गीतबारे उत्तर खोजे ।

        नयाँ पुस्तक र लेखक सँधै तिनको केरकारमा पर्दा रहेछन् ।

        'मैले देश छोडेकोमा दुःखी छैन । यसै रेडियोले देशभित्र रहेको आडभरोसा मलाई सँधै याद दिलाउँछ, बुझ्नुभो दाइ !'

        सहदेवले ल्यापटपमा रहेको हिमाली स्वरहरूको इमेल आइडीको पासवर्ड लगआउट गर्दै भने ।

        न्युयोर्कको रात अझ मात्तिएको थियो । यो शहर नथाकेको देखेर म आफैँ गलेको थिएँ । उसको तरुन्याइँ देखेर उकुसमुकुस भएथ्यो मलाई । ��"छयानमा भए नि मन पुगेथ्यो धेरै पर-पर ।

        न्युयोर्कमा भावुक कवि भएँ म !