रेखा कविता

Author : देश सुब्बा
Published on : November 01, 2010


  
देश सुब्बा

रेखा कविता-

म शेष नागको टाउकोमा उभिरहेको छु

 

किन फैलिन्छ अतिवादी आगो

किन मौलाउँछ वैमनुष्यता

किन अशान्ति चारैतिर

किनभने यहाँ एउटा अमानुष रेखा छ

म त्यो रेखामा उभिरहेको छु यतिखेर

 

जब म त्यो रेखा टेकेर उभिन्छु

त्यसै त्यसै मेरो सगरमाथा फर्फराउँछ

 

मेरा स्वभावहरू किन सल्बलाइरहेछन्

सलह किराजस्तो

एउटा युद्धको गिद्ध बोकेर

एउटा अहंमको सिँह बोकेर

एउटा शंकाको शंखे बोकेर

चारैतिर अक्टोपस टाउको घुसारेर

सत्रु खोज्दै छु र हेर्दैछु

 

त्यो रेखामा उभेर

कमिलाका ताँतीजस्तै

हुलका हुल सत्रुहरू

निस्किरहेका छन् मभित्रैबाट

यी सत्रुहरू फैलिएर

नरसंहार गर्दोरहेछ

अतिवादी बन्दोरहेछ

र संसारलाई रगतको

आहाल बनाउँदो रहेछ

 

त्यसैले म यी सबै शेष नागको

ज्यादती विरुद्ध

टाउकोमा टेकेर उभिरहेको छु यतिखेर ।

 

 

रेखा कविता-

मभित्र अर्को शालीन मान्छे छ
 

ऊ मलाई केन्द्र ठान्छ र भत्काउन खोज्छ

 

ऊ मभित्र कतै 'ग्यापस'मा छ

म उसको जात चिन्दिनँ

उसको देश चिन्दिनँ

उसको रंग चिन्दिनँ

उसको रेखा चिन्दिनँ

ऊ मबाट छोपिएको छ,

हेपिएकोछ, दबाइएको छ

 

ऊ मलाई प्रगतिको अवरोध ठान्छ

यथास्थिति ठान्छ र भन्छ

त्यसले उसको ुमुत्व खोसियो रे

वाद खोसियो रे

महाख्यानको अपव्याख्या भयो रे

इतिहास मारियो रे

र लेखकलाई केन्द्रमा उभ्याइयो रे

खोइ के के पो भयो रे

 

अहिले ऊ अजङ्गको

क्रोधी भएको छ,

इखालु भएको छ

जिज्ञासु भएको छ

ईश्वरलाई सुलीमा चढाएर

हत्याको आदेश दिने

न्यायधिश भएको छ

खोइ अरु के के पो भएको छ

 

त्यसैले ऊ सबै केन्द्रहरूको विरुद्धमा

शालीन विद्रोह गर्छ र

अभिमन्यू घेरा भत्काउन

मभित्रबाट निस्केर

अर्जुनको अवतारमा

मलाई चेम्बरमा उभ्याएर

गाण्डिव ताक्न चाहान्छ

 

मभित्र अर्को शालीन मान्छे छ

ऊ मलाई केन्द्र ठान्छ र भत्काउन खोज्छ