Send us your Literature

    Main Categories
Editorial / सम्पादकीय
Interview / अन्तर्वार्ता
Poetry / कविता
Story / कथा
Essay / निबन्ध
Drama / नाटक
Novel / उपन्यास
Criticism / समालोचना
Article / लेख
Lyrics / गीत/गजल
Memoir / संस्मरण
New Talent / नव प्रतिभा
Review / समिक्षा
English / अंग्रेजी
Others / विविध

  More Options
Interview / अन्तर्वार्ता
Most Viewed / धेरै पढिएका
Top Rated / धेरै मत पाएका
Videos / भिडियो
Photos / विशेष तस्वीरहरु
Published Books / सृजनशील साहित्य समाजबाट प्रकाशित पुस्तकहरु

  Advertisement


Titles Description    Advance Search

Published : July 02, 2012 | Author : युवराज नयाँघरे
Category : Essay / निबन्ध | Views : 830 | Unrated

  
युवराज नयाँघरे

शोकका खबरले भरिएको छ मेरो इमेल बक्स !

   जीवनकै अङ्ग भएको छ-सूचना । आँखाले पाना पल्टाउने अखबारभन्दा हातले माउस चलाउने प्रविधिमा सूचनाको सेरोफेरो बलियो भएको छ हिजोआज । भव्य र खर्चिलो नभए पनि साधारण खालको ल्यापटपले आकुलव्याकुलमा साथ दिइरहेछ मलाई । भनौँ न, नजिकको साथी !

   बिहान र बेलुका । खबर पढ्ने र जान्ने ध्याउन्नमा कम्प्युटरसँग बसाउठी हुन्छ मेरो । एकदेखि सुरु भएर दुइ वा तीन घन्टासम्म सूचनाको अँगालोमा समय खर्चिन्छु । स्वभाविक दिनचर्या जस्तो ।

   अचेल मेरो इमेल बक्समा चाङ छ मृत्युका खबरको ।

   मृत्यु स्वयम्मा अन्तिम बिसौनी । यो अन्त्य हो-जीवन गतिको । पूर्ण समाप्तिको यो खबरले भरिभराउ मेरो इमेल नयाँ सूचनाको चाहनामा छ, पर्खाइमा छ र व्यग्रतामा छ । अक्षरको भाषालाई संयम भएर हृदयभित्र नचाउँछु म ।

   मलाई माया गरी यो सूचना पठाउनेहरुलाई ख्याल गरिरहेको छु खबरैपिच्छे । नेपाल होराइजन्स, डिसि नेपाल वास्तबमै मृत्युका निम्ति सन्तप्त समाज ब्युँझाउन खटिएका छन् अहोरात्र । मरेका मान्छेका नालीबेलीमा तिनको तेस्रो आँखाले खोजबिन गरिरहेकै हुन्छ । पुस्तौनी कथासँगै आजको हालचाल भनिरहेका छन् थुप्रै अनलाइन पत्रिकाहरु ।

   फरवार्ड गरिएको हुन्छ इमेल ।

   मैले कहिल्यै नदेखेका अनुहारको समाप्तिबारे बोलेका हुन्छन् ती इमेलले । मैले कहीँ पनि नभेटेका ज्यानको निधनबारे बताएका हुन्छन् ती इमेलले । मैले कदापि नसम्झेका शरीरको अवसानबारे फलाकेका हुन्छन् ती इमेलले । मृत्युको फरवार्डमा अनाहक मन पाक्छ मेरो ।

   इमेलले बोलेको हुन्छ-'मृत्यु !'

   अझ प्रशान्त र आन्ध्रमहासागरको अँगालोमा बसेको अमेरिकाको धर्तीबाट मृत्यु बोकेर आएको इमेलले मलाई बनाउँछन् हायलकायल । मेरो अधिक समय बित्छ तिनको मरणले कोरकार गरेको करुणा र कौलासामा । मेरो धेरै समय बित्छ तिनको निधनले थला पारेको परिवार र आफन्तको ख्यालमा ।

   इमेलले बताएको हुन्छ-अमुक विद्यार्थी मरेको छ ।

   मेरो विद्यार्थी त होइन नि ऊ ! तैपनि मेरा भाइबहिनी वा छोराछोरी उमेरका कलिला विद्यार्थीको मृत्युले एक पटक बूढो शिक्षकको चस्मामा उभिएको उही छविको चरित्र रुन्छ घुँक्क-घुँक्क । सिक्ने र अरु नयाँ संसारको गहिर्राई र सतहमा दगुर्ने आकाङ्क्षा रोकिन्छ एकपटक फेरि । त्यही कुरामा हैरान हुन्छु म । नभेटेकै अनुहार भए पनि बलिया र उमेरदार चरित्र सम्झेर पुलकित हुन्छु म । ती यतिखेर कुनै कार दुर्घटना वा अश्वेतहरुको हमलामा मारिएका छन् । बन्दुक तकाइ वा घातक हतियारका निशाना भएका छन् ।

   सूचनाको त्यो आहत घोचाइले भरङ्ङ पार्छ मलाई घरीघरी ।

   शिक्षाको सिँढी चढ्न ती गएथे । हो, सजिलै र सहजसँग पुगेका होइनन् ती । कति धेरै कष्ट र चुनौतीमा परे ती । कति धेरै विपत र थिचाइमा घेरिए ती । हो, पुग्नु मात्र पूर्ण होइन । पुगेर पाएको चोटभन्दा मारिएको खबरले यतिखेर मलाई घेरेको छ सँधैको अपूर्णताले । उफ्, हरिबिजोगको कथा !

   खबरमा श्रृङ्खला छन् मृत्युपछिका परिस्थितिहरु ।

   उसलाई जलाउनुपर्ने, गाड्नुपर्ने, नेपाल ल्याउनुपर्ने वा आफन्तलाई डाक्नुपर्ने यी सन्तप्त क्षणहरुका कथा भेटिन्छन् त्यहाँ क्रमबद्घ । हरेक सूचनाले भन्ने गरेका शब्दका वाक्य लामा-छोटा भए पनि भाव उही हुन्, अर्थ उही हुन् र सार उही हुन् । अब सुरु हन्छ, पञ्चतत्वको खेल ।

   मेरो इमेलमा सूचना आएको हुँदैन अमेरिका गएका मानिसहरुको ।

   मैले खोजीनिती कहिल्यै गरिनँ । को गयो वा गएन को चाँहि - आँफैले पाएको सूचनालाई मेरा दिन कटनीको एउटा खुराक मात्र भएन-देश, समाज वा राजनीतिले असरल्ल पारेको परिचय हुन पुग्यो । सूचनाले एक खालको आहतमा पुर्यायो मलाई । चिमोटिनु पर्यो घरीघरी !

   इमेलमा खबर हुन्छ-मृत्यु हुने मान्छे नेपालकै हो ।

   कहिले गएका थिए ती - ती जाँदा बेखवर गएका थिए किन - चुपचाप जाँदा किन खबर दिने जिम्मेवारी ठानेनन् तिनले -

   मृत्युवरण गर्नेका नाम पढ्दै पाकिन्छु म ।

   इमेलमा शब्दको गौरव हुन्छ-फलानो मर्यो, ढिस्कानो मर्यो ! अथवा एउटा मानिस मर्नुसँगै गाँसिएर आउने सबै स्थितिका घामपानीमा रुझछु म । हिउँद वा बर्खाका उच्चाटलाग्दा मौसममा असिनपसिन हुन्छु म । गलेर उठ्न त्रि्रा बलिया पारिरहेका बखतमा पैतालामै बिझछ काँडा । यही र्स्पर्शको घचेटाइमा पर्छु पटकपटक ।

   अमेरिका गइरहेका अनुहारबारे अड्कल थियो गाउँमा-सुनको घरमा बस्छ, सुन खान्छ, सुनै निकाल्छ । यो भ्रमका माझमा मृत्युको इमेल फरवार्ड भएर आइरहेकै छ मेरो इनबक्समा । एकदमै छिटोछिटो आएका ती मेलमा कम्पित हुने समयको ख्याल मात्र गर्न भ्याउँछु म । अरु धेरै वेदनाको आहालमा चोबलिन पाउँदिन म । अँह, पाउँदै पाउँदिन । भरिएर गएका थिए वा भर्रिन आँटेका थिए- टन्न भएका थिए वा टन्किएका थिए अघाएर - पुगेको थियो तिनलाई वा पुग्नै लागेका थिए ऐर्श्वर्यले- अनेक हुन्छन् अनुमान ।

   बस्तीबाट बिदा गर्नेहरुका ओठमा आउन सक्छन् केही जिज्ञासा ।

   तर इमेलमा तिनको मृत्यु पछाडिको रोदन पढेर अस्तब्यस्त हुन्छु म । हृदयभरि किनकिन खरानी पारिरहेको हुन्छ तनावको डढेलोले । हारेको, ढलेको वा मुच्छिर्त अनुहारको तापमा ओइलाइरहेको हुन्छु म ।

   इमेलले भनेको छ- डिभिवाला पनि मारिए ।

   केही समयलाई यो विषयमा नपसौँ । कलिला र जुँघारेखी अनुहारमा घोत्लिनै कम भएको छ ।

   आफू रित्तिएर परिवारले पठाएथ्यो ती बलिया ज्यान । तिनलाई अघाउन आफ्नाहरु भोकै बसे बरु । भोकतिर्खालाई एक पटक फेरि सम्झौतामा ढाले आफ्नाहरुले । स्वजनका निम्ति सधैँको अभाव त थियो नै ! फेरि जितेको उल्लासमा सबै बन्धकमा पर्दै किशोरकिशोरीको हातमा भरेथे केही ट्राभल चेक र भिसाको मोटो बिटो ।

   रित्तियो नि-गोठ, बारी वा बगैँचा जताततै ! धानखेत, उखुबारी, मिल र घट्टमा चकमन्नता थपियो नि ! सुनसानमा बस्तीको अनुहार बल्यो धप्पधप्प । आँगनमा चहलपहल हरायो ठ्याम्मै ।

   इमेलमा मृत्युका खबर छन् झन् नयाँनयाँ ।

   उही अभाव र उही अपुग । त्यही आकाशमुनिको गरीबीलाई कतै राखेर, बाहिर जानेका आँटमा चुलिएथ्यो गर्व । हाँसो, उल्लास र खित्कामा साँझबिहान सुवासिएथ्यो । यता चाड र पर्वमा मान्छेको सङ्ख्या हृवात्तै कम भइरहेथ्यो । मेला, पर्ममा लाठे नभेटिँदा कसैलाई गुनासो मात्र भइरहेथ्यो नै ।

   उता मर्नेहरुको सूची छ उत्पातकै ।

   इमेलले बोलेको खबरले शहरमा पुग्छु म । इमेलले भट्टयाएको सन्देशले बस्तीमा झटारिन्छु म । इमेलले ओकलेको आवाजले गाउँका पिँढी र चौतारीमा उभ्याउँछ मलाई ।

   एकाएकको यो खबरले सकसकाउँछन् खुट्टा ।

   मर्नेहरुका अनुहारले पाएको नाम छ, सम्बोधन छ र परिचय छ । अरु धेरै क्रममा उसको उमेर, जात, नाता र नागरिकता छ । होर्-धर्म, संस्कृति र संस्कारका अरु चोटिला तथ्य पनि यही नामकै वरपर टाँसिएका छन् । मृत्युले बल्ल पो खोज्दो रै'छ देश !

   एउटा नाम बोकेर आएको हुन्छ इमेलले ।

   अब बिस्तारै मेरो अन्तष्करण यही सबै खालको खोजतलासमा अहोरात्र लाग्छ । कहाँको युवा हो यो- कहाँकी युवती हो यो- अथवा यो नेपाली कुन भेगको रै'- अञ्चल, जिल्ला र गाउँसम्म मृत्युको नातोले डोर्रिन्छ । अन्तिम बिन्दु पर्यो देश ।

   छाती चस्काउने यिनै हुन्छन् खलबल ।

   पढ्नु, तालिम लिनु, घोटिनु वा सबै कुराले र्सवज्ञ भएकालाई मात्र पो त्यो ठाउँ ! पाताल पुग्नेका यही अट्टहास ! प्रवेशाज्ञा दिन तम्तयार बाचाल ओठको उर्दी त्यै । सुझाब र परामर्शका पाटी टाँसेर बसेका वरपरका गफाडीका गफ पनि यिनै ।

   भनेपछि सबै असल, सबै राम्रो र सबै सम्पन्नले पुगेको त्यो ठाउँ । तर त्यो सम्पन्न, राम्रो र असल यतिखेर मेलमा उदाङ्गो भएर आएकोआएकै छ । मृत्यका चाङमा दुःखद्भन्दा विपन्नको सूचना ओइरिएको छ, !

   यी बस्तीमा टिलपिल अनुहार मरेकै थिए दिनहुँ । सहारा, लट्ठी वा भरथेग भएका सन्तानले छोडेपछि उम्रेको उदासीको काँसमा कति पटक डढे-डढे यिनीहरु । सपना, आशा र सहानुभूतिका मनग्गे भेलमा कतिपटक बगे-बगे यिनीहरु । तैपनि बाटो हेरी-हेरी आँगनमा इन्द्रेनी हर्न छोडेका थिएनन् यिनले । भाले बासेको सुन्न बिर्सका थिएनन् यिनीहरुले ।

   मेरो मेलमा खात छ मृत्यु फरवार्डको ।

   यो खातलाई आफ्नै ठानिरहेको छु म । नचिनेर के भो त - नभेटेर के भो त- देश, माटो र नागरिकताको आफ्नोपनले झस्काउँदो रहेछ नमज्जाले । एकछिन प्रश्नले बेरबार पार्दो रहेछ, एकछिन खबरले अत्याउँदो रहेछ र एकछिन सूचनाले चिम्टदो रहेछ । भित्रैदेखि दुख्नु पनि बेअर्थको माया होइन-नभनौँ ।

   इमेल पढ्छु र मृत्यु गणना गर्छु ।

   धनधान्यले पूर्ण ठाउँमा पुग्नेहरुका लास बिचल्ली भएका खबर छन् । उठाउन नसकिएका वा उठाएर दाहसंस्कार हुन नसकेका । यी र यस्तै अर्थले सम्पन्न सूचनाले हात फैलाएका छन् सहयोगका । मसँग आँधीबेहरी भएर बाटो खोज्छन् ती शब्दले । पानीको अविरल दर्कनजस्तो ठान्छु-त्यो सूचनालाई । इमेलको मिति, समय र पठाउने संस्था कुनै गोलमाल चरित्रको हुँदैन । इतिहासमा सुपरिचित छन् गतिविधिहरु ।

   पक्का छ-बाढी र भेलको तीब्रतामा अब अर्को खबर आउनेछ ।

   यो खिन्नता र उदासिनताको प्रहारमा पर्छु अधीर अटेसमटेस भएर इमेललाई 'सेलेक्ट' गर्छु एकपछि अर्को वा 'सबै' भनेर फरवार्ड गरिएका ती सूचनामा मृत्यु झन् मोटाएर आएको हुन्छ । सुक्ने, हार्ने वा कमजोर ठानिएका तथ्य मृत्युसँग यहाँनिर भागेका हुन्छन् आँफै नै ।

   ठूलो देशमा उपस्थिति पनि ठूलै ।

   पक्का छ, मृत्युको त्यो सूची पनि छ अथाह । इमेल बक्सका सबै थोप्लामा फरवार्ड गरिएका सूचनामा याचना बोलिएको हुन्छ । अनुरोधसाथ भनिएको हुन्छ । आग्रह गरिएको हुन्छ । अनि अनुनय-विनयसाथ लेखिएको हुन्छ-'सहयोग गरौँ !'

   सहायताको त्यो मागमा उपस्थिति हुन्छ डलरको । इमेलका हरेक अक्षरले उही समभावलाई अँगालेका हुन्छन् । निर्बाध तर्क र निष्पाप धारणाको त्यो इमेलमा डलरको माग बोलिरहेकै हुन्छ । गरीब राष्ट्र र झेल्ली शासनबाट उब्जेको रुपियाँलाई मूल्यवान् डलरमा ढालेर पठाउन सकिने 'रोज्जा' मौका पनि इमेलको आवाज हुन्छ बलशाली ।

   'लौन पचास डलर सहयोग गर्नु पर्यो !'

   'जलाउने जोहो नगरिभएन !'

   'लास उठाउने पहल चाँडो गरौँ !'

   यी पङ्क्ति मात्र सम्झेँ मैले इमेलमा । तथापि अरु धेरै खाले भावनाले च्यापिएका लहर त्यहाँ पढ्छु म । भनाइ र बोलाइको भङ्गिमा उस्तै हुन्छ । मृत्युको सूचना फरवार्ड भएका ती इमेलले आफ्नोभन्दा भविष्यको कुइनेटो देखाइरहेको ठान्छु म । सम्भवतः धेरै जनालाई यो रोगले र्स्पर्श गरिरहेछ बिस्तारै-बिस्तारै ।

   बिहान वा बेलुका जान्नु छ केही खबर ।

   इमेल हेर्नु अबको बाध्यता हो नै । जसोतसो रहर वा लहडकान्त मात्र भएन । किनभने जीवनकै एक भाग भएर बिस्तारै विज्ञानले अचेट्तै-अचेट्तै लग्दा म भाग्नु कसरी- पछाडि छोडेँ, विज्ञानलाई । यति भनिसक्ने अरिमट्ठे तर्क छैन मसँग ।

   मृत्युका खातमा देखिरहेछु केही भुँइ ।

   सम्पन्नता र वैभवको नारा सुन्नेले भत्केको पिँढी छोड्नु नौलो कुरै भएन । अथवा छोड्ने जमर्को गर्नु पनि त अचाक्ली भएन नै । हो, अब लैनो गाई वा भैँसी तिनीहरु सँगै गयो । खेतको उर्वराशक्ति हिँड्यो तिनीहरु सँगै । सहकालको सूची त्यतिखेर जान्छ-जब जाँगर, उत्साह र परिश्रमले बिदाबारीको हात हल्लाउँछ ।

   जानेले भुँइमा पैतालाको डाम बसाएपछि अरुले भन्नेछन्-फलानो गएछ, ढिस्कानो गएछ । पल्लो गाउँका गएछन्, माथ्लो टोलका गएछन् ।

   मृत्युका इमेल पढेर मौन हुन्छु म ।

   'आमा, गएको गएकै हुन्न म !'

   'बाबा, फर्किने दिन चाँडै आउँछ !'

   भिसा लगाएर आएको राति धेरैले भनेका हुन्छन् यही सुरिलो कुरा । तर ती बोलीमा यतिखेर आँसु र वियोगको दोहोरो कुराकानी मात्र त छ । मृत्युलाई तिनले साथी बनाउँदा जवाफ छैन देशसँग सम्म ।

   ग्लानि कोसँग मात्र छैन - मर्नेले बाटो ततायो चुपचाप । बाँच्नेले खबर पठाउने 'मेल' लेख्दा विजयको अनुभूति ठानिरहेको हुँदैन । जित कहाँनिर छ-

   माथिको एउटा प्रसङ्ग नजोडिकन हुँदै भएन यहाँ ।

   डिभिवाला मारिएको कहालिँदो खबर आउँछ मेरो इमेलमा । ठूलो हल्लीखल्ली ल्याएको छ त्यो खबरले । स्तब्ध र छातीलाई कम्पित पार्ने खालको छ त्यो सूचना । परिवार, स्वजन वा इष्टमित्रहरु छोइन्छन् । सामान्य शुभेच्छुक समेत स्तब्ध भइहाल्छन् ।

   'सुन्नुभो, डिभि परेर सारा खलिकपुरै गएछन् नि कँडरियाका सन्तान !'

   यो खबर आएको थिएन मेरो मेलमा । मैले बस्तीमा चिया, दाउनी वा घाँसदाउरामा थाहा पाएँ । सूचना यति मात्र थियो । ��"ठदेखि कान, मनदेखि बोलीसम्म फैलियो बेस्कन । घामका किरण, बतासको सर्सराइ वा पातमा थपिइरहेको रङसरिको हुन्छ यो खबर । जग्गाजमीन वा गाईबस्तुलाई र्सलक्कै बेचेर पाताल पसेकै दिनदेखि सपनाले उनिनु पर्यो भुँइका काँडामा । विपना कति निठुर । धागोमा गाँसिएको माला तैबिसेक । डोरी वा तारमा उनिएका फूलको के सुन्दरता र- कँडरिया त्यै 'तारे उनाइ' का निसानी भए । घाँटीमा गाँठो परेको पानीको भुँवरीजस्तो !

   मसँग एक बिहान त्यही निसानीको आहत कथा इमेल फरवार्ड भयो । एकपछि अर्को र झन् अर्को वा 'अल सेलेक्ट' भएर उत्रियो खबर । शोकैशोकको त्यो सूचनाभरि आउँछ नढाँटिएको नेपाली अनुहार । कनपारो फुलेको, हातका नङ कच्याककुचुकिएको, छुसीले नाकेपोरा छोपिएको, कानजुँगाले झयापझयाप्ती, पर्सुने-पर्सुने अनुहारको । बरा नेपाली ! कठैबरा !!

   फेरि पनि सबैले सुन्ने गरी भन्छु-'कठैबरा नेपाली !'

   हो, त्यही नेपाली बान्कीभित्रको कँडरिया मरी त गो धनधान्यले भरिएको देशमा । मरिसकेपछि हारगुहारको त्यही क्रम सुरु । वियोग र झल्कोको त्यही चालामाला प्रारम्भ । बिलौना र रुवाबासीको त्यही बिन्दुमा उठान । हात फैलाएर मात्र नपुगी, इमेल फरवार्ड भयो सबैलाई । जहाँसम्म नेपालीलाई हृदयले सिँचन गर्ने समाजको बिस्तार छ ।

   अनि मेरो इमेलमा आइपुग्छ मृत्यु फरवार्डको सूचना ।

   सेतो धागो बाँधिए सरह आएको यो मेलमा मैले धेरै कुरा सम्झन पुगेँ । हिजो र आजका सबै खाले चित्रले चरित्रका भाकामा वार्ता गर्छन् मसँग । इमेलको भाषाले पुगेको तर्क दिन्छ-पाउनेका आन्द्रभुँडी अत्यासले चिनिन्छन् ।

   लुगा सिउने दमाईले भन्नेछ-'बाजे त असल मान्छे हो नि । मैले सिलाएको कमिज लाउन कुनै आनाकानी गर्नुभएन उहाँले !'

   कपाल काट्ने डङ्कन ठाकुरले भन्नेछ-'ओहो, उहाँ त सबैभन्दा सजिलो मान्छे । बहुतै सरल र जानिफकार मान्छे !'

   मन्त्र सुनाउने रिजाल गुरुले भन्नेछन्-'अत्यन्तै ज्ञानी मान्छे । बालखैमा बूढोजस्तो बुझझक्की !'

   इमेलमा फरवार्ड मृत्युको सूचनालाई अब दमाई, ठाकुर र गुरुलाई सुनाउनै पर्छ मैले । तिनको प्रतिकृयाको अनुमान मैले गरेँ नै । गुणगान वा प्रशस्ति नहुने कुरै भएन ।

   लास उठाउनलाई भएको याचना सुनाउँदा नि-

   प्रतिकृयाको अनुमान लगाइरहेको छैन म । तिनको मुख खुम्चाइ वा आँखीभौँ तन्काइ, परेला चम्काइ वा गाला फुलाइ, नाक दोब्राइ वा गला हल्लाइ-अप्रत्याशित कम्पनमा छु म ।      

   थुप्रै सूची छन् इमेलका ।

   मैले तिनलाई बिस्तारै पढेर प्रतिकृया दिनपर्नेछ छिटोछिटो । मलाई आशा वा भरोसाका दृष्टिले यो इमेल पठाइएको हुनुपर्छ । मेरो कर्तव्यसँगै जिम्मेवारी हो-इनबक्सका मेल पढ्नु ।                                

   अथवा पढेर फेरि फरवार्ड मात्र गर्नु मैले पनि ! यो इमेलले भनिरहेको 'भुँइ तथ्य' लाई मैले कुन तहसम्मको चोटले पर्गेल्नु- यो इमेलले बोलिरहेको 'गर्भे कथा' लाई मैले कुन श्रेणीसम्मको आघातले निहाल्नु-

   इमेलका अक्षरमा शल्यक्रिया छ मृत्युको । हेरेर गमेँ । हेर्दाहेर्दै यदाकदा परका अनुहारमा थला परेका अनुभव ख्याल गर्छु इमेल र अनुहार वा मरेका लासको समान हालखबरमा झटारिन्छु निरन्तर ।  

   'बैंकमा घर राखियो र छोरीलाई अमेरिका पठाको !'

   'छोराले खेत निखन्ला नि त !'

   'छोराछोरी दुबैलाई पठाउँदा रुनसम्म नसक्ने गरी बाँचेको छु !'

   यी तीनवटा खबर इमेलमा पढिनँ मैले । बरु यी तीनवटै तथ्यलाई रसातलमा पुर्याउँदै लास उठाइमाग्न बिन्ती गरिएका इमेलहरु मेरो इनबक्समा छिर्छन् सुटुक्क । चुपचाप आएर हलचल मच्चाइरहेका यिनको सम्मान मैले अब कसरी गर्नु-

   थला परेकालाई फेरि भारी बोकाउने कुरा सुनाउनु भनेको नेल, हत्कडी लगाए सरह हो । आजभोलि मेरा वरपरका घरमा त्यो कथाले पाइरहेकै छ साँचो सम्मान । सम्पन्नता आउने सम्भावना भित्रको विपन्नतालाई नचिन्नेहरुसँग गर्धन जोडिएकै छ मेरो ।

   सस्तो समाजमा जन्मेर सस्तो खाना खाँदै हुक्र्यौं हामी । पोषण वा शिक्षादीक्षाको मूल्य पनि त सस्तै । कमसल मनोरञ्जन वा स्वास्थ्यको सामान्य हेरविचारमै बढ्यो जीवन पनि । सस्तैसँग भइरह्यो गुजारा । सबै सस्तो, कमसल, सामान्य रुपमा परिचय बनिरहेथ्यो ।

   अब त्यो महँगो संसारमा पुगेपछि चर्को हुने नै भयो हरेक कुरा । महासस्तो ठानिएको वा गणना गरिएको जीवन त हरेक पाइलामा महँगियो । कसलाई ठग्नु र- कसलाई किनारमा छोड्नु र-

   इमेलमा मृत्युको त्यही खबर आउँछ फेरि ।

   बिहान पढेको इमेलले दिनभरि अन्यौल पारिरहेकै थियो । दिउँसो पढेको इमेलले साँझसम्म खलबल पारिरहेकै थियो । साँझ पढेको इमेलले रातिसम्म आँधीमय तुल्याइरहेकै थियो । बिहान, दिउँसो, साँझ, राति-सबै दुखित तुल्याउने कालखण्ड भएका छन् । नचिनिएका र अपरिचित नामले पनि कठोर सम्बोधन साथ प्रश्न गर्न छोडेका छैनन् ।

   आज एउटा उद्घेश्य थियो-खुशी भएको विपना हेरुँ ।

   देश रित्तिएर मानिस गइरहेको खबर कसैका निमित्त भएको छैन चासो  । कुनै चर्चा यसबारे कोही गरिरहेको छैन । कसैलाई  वास्ता पनि त छैन यतातिर । कुनै खिन्नताले ओर्लिएर 'च्व' सम्म उच्चारण गर्ने होइन । भोग्दै गरेको विषय यही हो । हुँदै गरेको विषय यही हो ।

   थामिएको छैन इमेलमा फरवार्ड खबर ।

   मसँग बिहान नहुने होभने यसबाट परै हुन्छु । मसँग साँझ नहुने होभने यसबाट अलग्गै हुन्छु । सूचना मेरा निम्ति मौलिक अधिकार होभने इमेलका खबर नपढ्नु कसरी नि -

   'देश छोड्ने निर्धनहरु महँगा लास भए !'

   यही हो फरवार्ड इमेलको भाषा ।




1 2 3 4 5
please rate this article     Poor
Excellent    

 Visitor's Comments !
there are no comments...

Most recent articles in Essay / निबन्ध category

चिन्ता गर्नुपर्छ
मृत्यु फरवार्ड
भोग
चाल्दै-चाल्दै जीवन धूलो !
भुँवरीमा भिखम
पिञ्जडा भित्र कैद भएर आफ्नै गीत गाइरहेका क्यानरी चरीहरू
रातो राम्रो गुलियो मीठो
बाटो म्याद !
आँसु चुहेको कार्यक्रम
झिम्केको झोला
गिरिजाबाबु,अपनत्वभावको सिद्धान्त र हिन्दु हैन अध्यात्मीक राष्ट्र
नियात्रा इराकका रातहरू

    Links
Column / स्तम्भ

    Random Pick
प्रथम भेटमा तिमीले सलामी दियौ
दोस्रो भेटमै फेरी बदनामी दियौ
चाहान्थे जिन्दगी उदहरण बनोस
सबले घृण गर्ने कहानी दामी दियौ

    Statistics
Total Articles
670
Total Authors
231
Total Views
688929
Total Categories
15

  More Links

Srijanshil Sahitya Samaj Hong Kong, Online Literature Collection of all Genre ...
Copyright 2020 © www.literature.bagaicha.com