Send us your Literature

    Main Categories
Editorial / सम्पादकीय
Interview / अन्तर्वार्ता
Poetry / कविता
Story / कथा
Essay / निबन्ध
Drama / नाटक
Novel / उपन्यास
Criticism / समालोचना
Article / लेख
Lyrics / गीत/गजल
Memoir / संस्मरण
New Talent / नव प्रतिभा
Review / समिक्षा
English / अंग्रेजी
Others / विविध

  More Options
Interview / अन्तर्वार्ता
Most Viewed / धेरै पढिएका
Top Rated / धेरै मत पाएका
Videos / भिडियो
Photos / विशेष तस्वीरहरु
Published Books / सृजनशील साहित्य समाजबाट प्रकाशित पुस्तकहरु

  Advertisement


Titles Description    Advance Search

Published : July 14, 2011 | Author : वैरागी काइँला
Category : Poetry / कविता | Views : 810 | Unrated

  
वैरागी काइँला

मेरो हजुर

सपना त रातभरिलाई हो !

 

गञ्जी र कमेजले ढाकेको

स्याल र फ्याउराले मात्र

अपशकुनको आवाज कराउनलाई,

 

सम्साँझै बास बस्ने

गाउँभित्रकै यौटा बुढो ��"ढार- हाम्रो छात्तीलाई

अफिसको फाइलको बिटाले

अरुप्रति नदेखाई नहुने

लोकाचार र बाध्यताको धर्मसंकटले

हिर्काउँदै निर्ममतापूर्वक....,

 

मुख पनि नधोईकन

आफ्नो आदिम अनुहार

टेबलका ऐनामा हेरेपछि

एकजना आफूलाई त साँच्चो भन्नुपर्छ:

सपना त रातभरिलाई हो !

 

सपना त रातभरिलाई हो,

निद्रा नटुटेसम्म,

बिम्झिने बित्तिकै

अज्ञानको अन्धकारबाट

सखारै सूर्यमन्दिरमा

कन्ये केटीहरूले चढाउने फूलसित

आफ्नै हातले पनि चुँडिदिनु पर्छ !

-जस्तो कि आज पनि मैले

हजुरको निम्ति भनेको मेरो मायालाई

पर---- डीलमा गाडिदिएको छु

आमाबाबुको निम्ति बलिदिएको मेरो माया,

भन्दछन्....

त्यहाँ फेरि चमेलीको बोटमा उम्रिएको छ !

मैले पनि कति खेप पहेँलो फूलको सपना पाएको छु---

आजकल),

 

आफ्नो लागि कम र अरुको लागि धेरै

बाँचिदिनु पर्ने यो जिन्दगी !

यो जिन्दगी यौटा अनुष्ठान हो !

हो, महत् अनुष्ठानको सार्थकतालाई

इतिहासमा

जीवनको बलिको दान चाहिन्छ !

ठीक हो,

हामीलाई जीवनभर तर्साउने छन्

��"छ्यानमा रातरातभरि

अतृप्त आत्माहरूले,

अनि बिहानपख

रोईराख्नेछन् रगतका आँशु कर्कलाको पातमाथि:

बलि दिइएका परेवाका बचेराहरू-

कलिला कलिला हाम्रा सपनाहरूले !

 

तर जिन्दगी अनुष्ठान हो !

जिन्दगीको इमान राखिदिनु पर्छ !

हामीले मुठ्ठी खोलेर बाँचिदिनु पर्छ !

 

सिग्रेटको खरानीसीत

टक्टक्याएर सिरानी र सिरकबाट

कतै छरिएका सपनाका अबशेषहरू

कोही डढिसकेका

कोही भाँच्चिएका

पुतलीका पखेटाहरू !

 

जो रातभरि लालटेनमा झुत्तिएका थिए,

पर---डाँडाको उताबाट

रगतमा चुर्लुम्म हात डुबाई

डकार्दै, टाउको उठाइरहेको सूर्यलाई,

आधि पर्दा बन्द झ्यालबाट हेरेर

चुपचाप, विवश !

 

उफ् ! पाइला पाइलामा

लोकाचारको पैतालाले कुल्चिदै प्रत्येक बिहान

जिन्दगीको,

मानिसले सपनाको लासमा जानुपर्छ !

 

प्रत्येक मानिस एक्लो मलामी हो !

प्रत्येक मानिसले

आफ्नो सपनाको लासमा,

एक्लै एक्लै मलामी जानुपर्छ !

 

प्यारको अनि बाध्यताको निर्दयताको कालोपन

भमराको निर्जीव देहसित

कमलको छात्तीबाट

सपनाको लास पोखरीमा बसेपछि

बिहानको उज्यालोमा

जिन्दगीले आँखा मिच्दै उठेदेखि नै

यस धरतीमा

मानिसले व्यथा सहनुपर्छ !

पाइला-पाइलामा

लोकाचारको पैतालाले कुल्चिदै

प्रत्येक बिहान जिन्दगीको

मानिसले, सपनाको लासमा जानुपर्छ !

 

मेरो हजुर !

सपना त रातभरिलाई हो !




1 2 3 4 5
please rate this article     Poor
Excellent    

 Visitor's Comments !
there are no comments...

Most recent articles in Poetry / कविता category

परिवर्तन
पहाडको फेदीमा
जानी दुश्मन
श्रद्धाञ्जली चढाएँ
अस्तित्वको लडाई
अवसरको खेती ‘चुनाउ’
प्रकृति हो नारी
समसामयिक कवि
मानक सपना
हरित सुन्दरी
म एउटा कलम हुँ
पर्देशिको जीवन
यो गोर्खे
स्वतन्त्रताको पराकाष्ठ
फर्की आउ परदेशी
ह्याप्पी होली
मिडिया गेटकिपिङ
कविता

    Links
Column / स्तम्भ

    Random Pick
‘नेपाली सांस्कृतिक धमका २००८’ –को मैझारो कार्यक्रम क्याफे वानमा हुदैछ भन्ने खवर पाए पछि हामी तीन जना त्यता तिर हान्नियौं । म देवुलाई पछ्याउदै थिए भने सोम मलाई । क्याफे वानको दोस्रो तलामै गेट पाले बसेको रहेछ, उनले हामीलाई पास मागे । हामीले आयोजक मध्ये एक जनाको नाम बतायौं तर आर.एम. ५० नतिरी तिनले धर दिएनन् । जीऊ जनंङ्गी आर.एम. ५० तिरेर अर्को तला उक्लिदा आनन्द कार्की गाउदै थिए,– ‘लाग्छ मन हेरीरहु एकनाश तिमीलाई......

    Statistics
Total Articles
670
Total Authors
231
Total Views
690624
Total Categories
15

  More Links

Srijanshil Sahitya Samaj Hong Kong, Online Literature Collection of all Genre ...
Copyright 2020 © www.literature.bagaicha.com