Send us your Literature

    Main Categories
Editorial / सम्पादकीय
Interview / अन्तर्वार्ता
Poetry / कविता
Story / कथा
Essay / निबन्ध
Drama / नाटक
Novel / उपन्यास
Criticism / समालोचना
Article / लेख
Lyrics / गीत/गजल
Memoir / संस्मरण
New Talent / नव प्रतिभा
Review / समिक्षा
English / अंग्रेजी
Others / विविध

  More Options
Interview / अन्तर्वार्ता
Most Viewed / धेरै पढिएका
Top Rated / धेरै मत पाएका
Videos / भिडियो
Photos / विशेष तस्वीरहरु
Published Books / सृजनशील साहित्य समाजबाट प्रकाशित पुस्तकहरु

  Advertisement


Titles Description    Advance Search

Published : September 07, 2010 | Author : कोरङ्गी प्रेम
Category : Memoir / संस्मरण | Views : 1124 | Rating :

  
कोरङ्गी प्रेम

सधैं झैं मेलोमा टाउको जोतिरहेको थिएँ । खल्तीको मोबाईल बुरुक्कि बुरुक उफ्रन थाल्यो । बास्न शुरु गरेको भालेलाई कोरली पोथिको बथानबाट मुण्ट्याउँदै लगेर डोको भित्र जाक्दा कस्तरी उफ्रन्छ त्यसै गरी । यो ज्यानलाईनै लडाउँला झैं गरी । तर किन टेर्थ्यो यो ज्यान त्यति सजिलै । पौने कुर्इण्टल शिकार (मासु) छ यो ज्यानमा । बाबुको जेठा छोरा पो हुँ त । उस्तै त्यस्तैले त नआँटे पनि हुन्छ । फोन उठाएको दाइको रहेछ । दाइले हाँस्दै भन्नु भो किसिमै भो । सोधे, के भो त्यस्तो- के हुनु नी दक्षप्रजापतिको जस्तो मेरो कवितामा तिम्रो फोटो छापिए छ किसिमै भो । अतः म दाजु गुरुङ होईन । धरोधर्म हुँदै होईन । म उहाँको भाइ हुँ भनेर एउटा लेख नठेली रहन सकिन ।

  दाजु गुरुङ । यो यीनको नाम हो की यीनलाई बोलाउने साइनो के हो ? कति नंवरको चिट कुन खल्तीमा प-यो भनी अल्मलिएको परिक्षार्थी जस्तो कन्फ्यूज छु । कस्ले राख्यो यस्तो नाम - मुर्ख पण्डितले की बुद्धु लामाले ? मान्छेका कति राम्रा राम्रा नाम हुन्छन्-सुवास, सौरभ,आषिश । यीनका चांहि के हो यस्तो दाजु ? एउटा गतिलै नाम राखि दिए तिनका वाऊको के जान्थ्यो ? मान्छेहरू सहर बजार पसे पछि गाउँका नाम फेर्दछन् जस्तै पदम- पिटर, मदन-माईकल जीवन-ज्याक । नेताको कुर्सिमोह जस्तो कत्रो मोह यीनको चाहि गाउँले नाम प्रति खयर यीनी को हुन ? कस्ता छन ? कत्रा छन् ? यीनको धन्दा के हो ? थोरैलाई मात्र थाहा छ । नजिकको उठ्वस र हिम्चिम् नभएकाहरूले चाहिं गुगलमै गएर र्सच गर्नु पर्छ यिनलाई । त्यहाँ पनि भेट्न हम्मे हम्मे पर्छ  । आखिर को हुन यीनी ? थोरै गन्थन् गरौं यीनका बारेमा ।

    दाजु गुरुङ, भूपू मांशाहारी । ११ वर्षभूमिगत । भूंडीफुटुवा कवि । दिएर लिन विर्सने दानवीर कर्ण झैँ आदि । अनौंठा प्राणी । वुढाको बारेमा यत्तिनै । यिनको बारेमा लेख्दा विषय बस्तु रानो खोज्दै हिंडेको मौरी झैं अन्यत्र दायाँ वायाँ भयो भने यो सुकेको करङ वुढाले नडाम्ला भन्न सक्तिन । त्यसैले लेख्नु पूर्व क्षमा चाहन्छु ।

    सर्न्दभ कविताको । हिजोआज विदेश जानु र पत्रपत्रिकाको खेती सबै भन्दा मौलाएको खेती बनेको छ । चर्चा गरौं पछिल्लोको । सवै संघ संस्थाहरूका आ-आफ्नै पत्र-पत्रिका अनि आ-आफ्नै वेभसाइटहरू । राम्रो, अति राम्रो । समाजशास्त्रले के भन्दछ भने जहाँ प्रतिस्पर्धा हुन्छ त्यहाँ गुणस्तरियता आउँछ । सायद त्यसैले होला हाम्रा कलमवीरहरू कम्मर कसेरै लागेका छन् । ज्यान फालेरै । छिनमै कथा लेखी भ्याउँछन, छिनमै गजल । छिनमै शायरी त छिनमै कविता । प्रतिभा होस् त यस्तो । माथिनै चर्चा गरें दाजु गुरुङ अनौठा प्राणी छन् । जनयुद्ध ताका कमरेडहरू आफ्नो उपनामले चिनिन्थे यिनी चाहि खुल्ला परिवेसमा आए पछि उपनामले चिनिन्छन् । यिनलाई बेथा लागेको महिना दिनमा बल्ल वल्ल कविता जन्मन्छ । त्यो पनि बढो हैरानीका साथ अरु कविहरू जस्तो सर्लक्कै एकै छिनमा आरामले जन्माउन सक्त्तैनन् यीनी । असिन पसिन भएर, मरेर जन्माउँछन । खै के खरावी छ यीनमा कुन्नी ?

बुढालाई एउटा कविताको ब्यथा लागेको २ महिना अघि रे June मा तर बल्ल August मा जन्माएछन् । कति लामो ब्यथा हो यिनको ? सिंगारी बाख्रीलाई भन्दा पनि लामो । एक दिन बुढाले भने कविता पठाएको छु यसो ठेल्देऊ है। बुढाको त्यती हिमचिम् छैन संचार जगत संग । ११ वर्षा त निस्केका खुल्ला सामाजिक परिवेसमा अनि कहाँबाट होस् हिमचिम् । मेरा हितैसी मित्रहरूका वेभर्साईटहरूमा राती १२ बजेसम्म लगाएर पालैपालो गरेर ठेली दिएँ । भोलिपल्ट २-४ वटा वेभर्साईटहरूले कृपा गरेर छापि दिए बुढाको कविता । मूलवाटो डटकम, बगैंचा डटकम, मेरो यूके डटकम, हङकङनेपाली डटकम र सृजना डटकममा जुनेली मकैको फुल उठे झैं वरर । बुढा मख्ख । तर मूलवाटो डटकमले चाहिं किसिमै गरेछ । दाजु गुरुङको कवितामा (मेरो) यो भाइको फोटो पो छापि दिएछ । अतः यसै लेख मार्फ सवैमा दाजु गुरुङ म होईन, धरोधर्म हाईन भनि प्रष्ट पार्न चाहन्छु । यीनका सिर्जनाहरूमा महाभारत, वेद, उपनिषद, रामायणको सुगन्ध आईहाल्छ । त्यसो त त्यै सुगन्धले लठ्याएर २-४ जना शुभ चिन्तकहरू बनाएका छन् बुढाले । राम्रै गरी निलेका छन क्यारे ती ठेलीहरू जमानमा । मेरा निम्ति त ती ठेलीहरूका दर्शन मात्रै पाए पनि अहोभाग्य । अतः जावो म ववुराको खोपडीबाट यस्तो सिर्जना कसरी निस्कन्थ्यो ? त्यसो त खेतला लाएछि यस्तै त हुन्छ । के थाहा वेभर्साईट र पत्रपत्रिकालाई ? को दाजु गुरुङ ? को भाइ ? कतिपय लेख रचनाहरू एउटाको खोपडीबाट निस्कन्छ र त्यस्मा अर्कैको फोटो टाँसिन्छ जसरी कर्साईले बाख्रीको मासुमा खसीको टाउको झुण्ड्याएर बेच्छन् । मलाई चोर कवि हुन छैन । त्यसैले म दाजु गुरुङ होईन । बुढा अलि भिरको टुप्पोमा फलेको चिण्डो जस्ता छन् । धेरै वेभसाइटहरूले यिनलाई फोटो नमागेका होइनन् तर ज्यान जाला दिन मान्दैनन् । तिनै फोटोको कारण कति कविताहरू गोलखाडी गए बुढाका । मान्छेहरू पत्रपत्रिका र वेभर्साईटहरूमा आफ्नो फोटो निकाल्न हाम्रा नेताहरूको जस्तै दिल्ली दौड गर्छन । २ लाईनको कवितामा ४ लाईनको फोटो छाप्छन् मानौं उनीहरू आाफ्ना सिर्जनाहरूलाई भन्दा फोटोलाई ग्राहयता दिईरहेछन् । नेताहरूले जस्तो तरुनी काण्ड, झापड काण्ड, सुत्केरी काण्ड अहिलेसम्म मच्चाएका छैनन् बुढाले, तैपनि किन आफुलाई सर्वजानिक गर्न मान्दैनन् ? त्यसैले त यिनी अनौठा प्राणी छन् । बेलाबखत अर्जुनका झैं तिखा तिखा कविता रुपी वाणहरू फुत्त फुत्त मिल्काउँछन् विभिन्न वेभ र्साईटहरूबाट । खै कतिलाई र्घाईते बनाए अहिलेसम्म यिनले तिनै दैव जानुन् । मैले एउटा कुरा बुझ्न सकिरहेको छैन । कतिपय वेभर्साईटहरूले फोटो विनाको लेख रचना छाप्दैनन् । के छ त्यस्तो जादु फोटोमा ? प्राथमिकताको विषय फोटो हो की लेख रचना ? के विना फोटोको सामग्रीहरू समसामयिक र वजनदार छन् भने पनि त्यो प्रकाशन योग्य मानिदैनन् ? मेरो जिज्ञासा उहाँहरू प्रति । हुन त कस्ता कस्ता सनसनीपूर्ण खवरहरू त मैयाहरूको फोटो भन्दा १२ हात पछि छापिन्छन् कठै हामी जस्ताका लेख । यीनका १-२ वटा गुणहरू चाहिं विर्सिनसक्नुका छन् जस्का वारेमा चर्चा नगरे यीनी टाउको विनाको मूर्ति जस्तै हुन्छन् ।

चर्चा अझै बुढाकै यानेकी दाजु गुरुङकै । यीनी एक शाकाहारी । म्याद सिद्धि सकेका (Out dated) । मांशहारीकालमा यीनी कस्ता थिए त्यो पनि अलिकति । मांशाहारीकालमा यीनी दिनै पिच्छे दशैं मनाउथे जसरी हाम्रा सभासदहरू संविधान लेख्ने वहानामा मनाउँदै छन् नेपाली जनता र देशलाई मागीखाने भाडो बनाएर । हप्तामा ५ दिन सोम, मंगल, वुध, विही र शुक्रबार बुढा चैते दशै मनाउथे । ती दिनहरूमा कामको चटारो बढी हुने हुनाले हल्का फुल्का खाने र राम रमिता पनि कमै गर्थे । बाँकी २ दिन शनि र आईतवार चाहि प्राय: बिदा हुने हुनाले यीनको बडा दशैं । यिनको चुल्होमा सबै जिवजन्तु र पेय पदार्थहरूलाई स्वागत थियो जसरी राज्यले जनजाती, मधेसी, महिला, दलित भनेर भेदभाव गरेको छ त्यस्तो कहिल्यै गरेनन् यीनले । सबैलाई पालैपालो दर्शन दिन्थे बुढा । खसी कुखुरा माछा भ्यागुता र्सप गड्यौला गंगटा आदि सबै प्रति समान ब्यबहार थियो बुढाको । वियर वाईन ह्वीस्कीसंग त बुढाको नङ र मासुको सम्बन्ध थियो भारतसंग हाम्रा नेताहरूको सम्बन्ध भए जस्तै । कुखुरी काँ देखि रविको अस्त नभएसम्म मेहमानहरूको ताँती । मेहमानहरू पनि कस्ता कस्ता हिमाल पहाड तर्राई सबै ठाउँबाट । सबैलाई विना रोकटोक प्रवेष बुढाको राम झुपडीमा । चुल्होमा पाकेको शिकार र मेहमानहरूको कोसेलीपात सबैसंग बाडेर खान्थे बुढा हाम्रा ठुलाबडाहरूले जस्तो एक्लै कहिल्यै कुम्ल्याएनन् यीनले । यीनले मांशहारीकालमा एउटा उल्लेखनीय काम गरेर निकै चर्चमा आए तर गिनीज बुकमा दर्ता गर्राई हाल्नु पर्ने खालको चाहि होइन नेताहरूको जस्तो । गाठी काम के गरेछ भने चल्होमा कस्ले नेतृत्वगर्ने भन्ने विवाद चुलिए पछि सबै कर्साईहरूलाई एउटै टेबलमा बसाएर ३ बुदे सहमती पत्रमा हस्ताक्षर गर्न लगाएछन । राष्ट्रपतिको भूमिका निभाएछन् । तर्सथ जमानाका राष्ट्रपति पनि हुन बुढा । ती बुदाहरू निम्नानुसार थिए ।

१ एकले अर्काको अस्तित्व स्विकार्नु पर्ने ।

२ आपसी झै-झगडा गरेर र्सवसाधारणको जिवनमा खेलवाड गर्न नपाईने ।

३ सहमतिय पद्धतिलाई अंगाली अघि बड्नु  पर्ने ।

 यसरी बुढाको योगदान फलाकी रहँदा एउटा प्रसंग कोट्याउन मन लाग्यो । एउटा ब्यक्ती ४-५ बर्षे नावालक छोरो लिएर डुल्न निस्कन्छ । नजिकैको पोखरीमा माछाका भुराहरू चारोको खोजीमा सल्बलाईरहेका देखेर प्लाष्टिकको चामल पोखरीमा छरि दिन्छ । माछाहरू हारालुस गर्दै चारो खान्छन् । पोखरीमा चामल हालीरहेको देखेर परेवाहरू पनि त्यो मान्छेको वरीपरी झुम्मीन आईपुग्छ र सडकमा चारो छरिदिन्छ । परेवाहरू रमाई रमाई चारो खान्छन् । त्यो रोमाञ्चित २ दृश्यले त्यो वालसुलभ मनमा जिज्ञासा पलाउछ र बाबालाई सोध्दछ । बाबा किन ती परेवाहरूले माछाको चारो खोसेर खादैनन ? अनि माछाहरू परेवासंग किन झगडा गर्न सडकमा जादैनन् ? ती प्रश्नहरूले त्यो ब्यक्ती भावविहव्ल हुँदै भन्छ । वावु यीनीहरू जनावर भए पनि मानिस जस्ता भेडा छैनन् । आफ्नो सिमा र परिधीलाई कहिल्यै नाघ्दैनन् । एकले अर्काको अस्तित्व स्विकार्दछन् । यीनहरूको ब्यवहार स्वच्छ छ । मानिस जस्ता स्वार्थी छैनन् धेरै नैतिकवान छन् । म मेरो देशको राजनिती सम्झन्छु । के हाम्रा नेताहरूको बुद्धि कर्साईहरूको जत्ति पनि छैन ? के हाम्रा नेताहरूले माछा र परेवाले जस्तो एकले अर्काको अस्तित्व स्विकार गर्ने संस्कार सिकेका छैनन् ? के माल्दिभसका राष्ट्रपति नेता नासिद जस्तो नेता हाम्रो देशमा कहिल्यै जन्मदैनन् जसले आफ्नो ४ करोड डलर सुविधालाई घटाएर २० लाखमा ल्याए र बाँकी रकम स्वास्थ्य मन्त्रालयलाई दिए । यदि कर्साई भन्दा गए गुज्रेका अनि परेवा र माछा जस्तो एकअर्काको अस्तित्व स्विकार्ने संस्कार नसिकेका स्वार्थी नेताहरूले नेतृत्व गरेको नेपाल सिंगापुर बन्लाकी झिंगापुर बन्ला पत्ता लगाउने जिम्मा तपाईको ।

अस्तु ।

 




1 2 3 4 5
please rate this article     Poor
Excellent    

 Visitor's Comments !
Posted by nirveek raee on February 07, 2011
prem korong expression style so much interesting . carry on your writting .

Posted by Alen Thule on September 11, 2010
lekhaile durusta janaayeko chha. ani foto pakkai saatiyeko ho ta................

Most recent articles in Memoir / संस्मरण category

गीत संगीत मेरो मनको मृगतृष्णा मात्र भयो
म मुसुमुसु हाँस्दै अस्पतालबाट बाहिरिए
हङकङका साहित्यिक जमातमा भिज्न नसक्दा (डायरि नं २० अगस्त २०१४)
हङकङ, जीवन र भयभीतताको पराकाष्ठा
बन्दुक, बन्दना, जुवा र जुली
रोसीका हजार छाल
नीलगिरिको केरकार
कालु पाँडे हराएको खबर
मुक्तिनाथलाई स्वस्ति-स्वस्ति !
हर्क र बिस्मातसँगसँगै (सुरुसुरुमा कविता छापिंदाको प्रभावहरू)
चोखो प्रेमको अनन्त पिडा
मेरो वाउको गाउँ
प्यारी संगीनीको अन्तिम जीवन यात्रा
हङकङबाट काठमाण्डौसम्म
फ्रान्कोनियाको मेट्रो
मेरील्याण्डका उडुस
घुम्दै जाँदा साथीसँग मुक्का हाना हान
हेल्सेको रेडियो

    Links
Column / स्तम्भ

    Random Pick
म सानो छँदा भू्पू गोर्खा लाहुरेहरूको बहादुरीको बार्तालापहरू सुन्दा दन्त्य कथा सुने जस्तो लाग्थ्यो । समाजमा ब्याप्त लाहुरे हुन पाउनुको आकर्षण र त्यो युद्धको डरलाग्दो कथाहरू बीच म असमाञ्जसमा पर्थें । सोच्थें यी गोर्खाली लाहुरेहरूले कसरी विश्वमा वीरता प्राप्त गरे ? के यी लाहुरेहरू साच्ची नै दुश्मनसित ज्यानको बाजी थापेर युद्ध गर्छन त ? युद्धमा दुश्मनलाई मार्ने मात्रै त हुँदैन । दुश्मनले पनि आफूलाई मार्छन्......

    Statistics
Total Articles
670
Total Authors
231
Total Views
688473
Total Categories
15

  More Links

Srijanshil Sahitya Samaj Hong Kong, Online Literature Collection of all Genre ...
Copyright 2020 © www.literature.bagaicha.com