Send us your Literature

    Main Categories
Editorial / सम्पादकीय
Interview / अन्तर्वार्ता
Poetry / कविता
Story / कथा
Essay / निबन्ध
Drama / नाटक
Novel / उपन्यास
Criticism / समालोचना
Article / लेख
Lyrics / गीत/गजल
Memoir / संस्मरण
New Talent / नव प्रतिभा
Review / समिक्षा
English / अंग्रेजी
Others / विविध

  More Options
Interview / अन्तर्वार्ता
Most Viewed / धेरै पढिएका
Top Rated / धेरै मत पाएका
Videos / भिडियो
Photos / विशेष तस्वीरहरु
Published Books / सृजनशील साहित्य समाजबाट प्रकाशित पुस्तकहरु

  Advertisement


Titles Description    Advance Search

Published : August 12, 2010 | Author : काङमाङ नरेश
Category : Memoir / संस्मरण | Views : 907 | Rating :

  
काङमाङ नरेश

एस.एल.सी. उर्तीण गरे पछि, २०५१ सालमा उच्च शिक्षा अध्ययनको लागि धरान महेन्द्र बहुमुखी क्याम्पसमा पढ्ने तरखरमा थिएँ । मेरो माहिली नाना १ धरानमै पढेकी थिइन् । उहाँले मलाई कानुन पढ्नु भनेर जिकिर गरिरहेकी थिइन् । मेरो सोँच चाहिँ मेजर नेपाली राखेर आर्टस् पढ्ने थियो । त्यो विषयमा भर्ना गर्न नपाए काठमाण्डौ गएर ललित कला क्याम्पसमा पढ्ने र भविष्यमा आर्टिस्ट बन्ने ।

दशैं तिहार मनाई सकेर म र टिका चन्द्र दाज्यु धरान तिर बाटो लाग्यौं । उहाँ ईण्डिया आर्मीमा भर्ती भिड्नको लागि दार्जिलिङ्ग जाँदै हुनुहुन्थो । लामी बगर काटे पछि बाटोमा एक जना मान्छेसँग हाम्रो भेट भयो । उहाँ एक्लै थियो । परिचय भयो, उहाँ मधेश तिर आफन्तकोमा गएको भन्नु हुन्थो । होचो कद्को  बलियो जस्तो देखिन्थे ।

हामी त्यो दिन चतरामा पुगेर सँगै बास बस्यौं । भोली पल्ट बिहानै चतराबाट ल्याण्ड लोभरमा चढेर धरान तिर बाटो लाग्यौं । कच्चि बाटो, ल्याण्ड लोभर ज्यादै हल्लिरहेको थियो । हल्लिरहेको मौका पारेर त्यो साथीले मरो कम्ब्याट ट्राउजरको गोजीमा हात लगाएर पर्ज कोट्याई रहेको थाहा पाएँ । उस्को हात च्याप्प समातेको मात्र थिए उसको अनुहार क्षण भरमै रातो भयो । उसले सम्हालीँदै भन्यो तपाईको पर्स र्झन लागेको थियो र पक्डि दिएको । मैले केही पनि भनिन् ।

हामी धरानको चतरा लाइनमा पु्गेपछि त्यो साथी कता गयो हामी भने रिक्सामा चढेर बाँजोगरा लिला नानाको घरमा पुग्यौं । त्यसपछि सम्झे मैले केही भनेर हल्ला गरेको भए उस्ले सबैको हातको पिटाई खान्थे र स्थिति अर्कै पनि हुन सक्थो । केही नभनेकको ठिकै गरेछु । बाबाले पढ्ने खर्च लगाई दिनु भएको गेजीमै थियो । कम्ब्याट भेनाले हंगकंगबाट ल्याईदिनु भएको थियो । त्यो ड्रेस लगाएर हिँड्दा मलाई निकै घमण्ड लाग्थ्यो ।

नानाले खान बनाई दिनुभयो । धराने सुँगुरको मासुमा रायो साग मिसाएको, लहरी दाल , गोलभेडाको अच्चार मज्जाले खायौं । गाउँघरको बारेमा गफगाफ भयो । मेरो लागि छात्रबासमा बस्ने व्यावस्था गंगा नानाले मिलाई दिनु भएको रहेछिन् । म छात्रबासमा बसेर पढ्ने भए । टिका चन्द्र दाज्यु भोली पल्ट सबेरै काँकाडभित्ताको गाडीमा चढेर दार्जिलिङ्ग तिर लाग्नु भयो ।

धरान आएको २ हप्ता भन्दा धेरै भई सकेको थियो । लीला नानाले यहि बस्, सोल्टिसँग कलेज जानु आउनु तर राम्रो पढ्नु भन्नु भयो । मेरो मन खुशी भयो । म धरान क्याम्पसमा नै मेजर नेपाली , कल्चर र अर्थशास्त्र लीएर आर्टस् पढ्ने भए ।

पहिलो दिन सुरन सोल्टिसँगै क्याम्पस गए । मेरो लागि धरान नौलो ठाउँ थियो । पहिला पहिला अलिक अप्ठ्यारो लाग्यो क्यम्पसमा । केही दिन पछि देखि म जस्तै पहाड देखि आएका साथीहरूसँग चिनजान हुन थाल्यो । धेरै साथीहरू तेह्रथुम, ताप्लेजुङ्ग, धनकुटा, खोटाङ्ग, पान्थर, झापा, सोलु, संखुवासभा, र आफ्नै गृह जील्लाका साथीहरूसँग चिनजान भयो । कोही राजनैतिक गर्ने, कोही खेल्ने, कोही फेसन गर्ने, कोही साहित्यकारहरू थिए ।

१२, १३ वर्षको उमेरदेखि नै कविता लेखि टोपल्ने भएकोले कवि साथीहरूसँग मेरा संगत बढ्न थाल्यो । भलीबल खेल्ने साथीहरूसँग पनि संगत थियो त्यो बेलामा मेरो । कविहरूमा सबै भन्दा धेरै घनिष्टता कवि देवान किरातीसँग थियो अहिले पनि उती नै छ । उहाँ राजनैतिक पनि गर्नुहुन्थो । उहाँ त्यो बेलामा अनेरास्ववियू छैठौंका नेता थिए । म पाँचौको सर्मथक थिए । तर उहाँसँग हाम्रो कहिल्यै पनि राजनितिक गफ भएन । धेरै कवि गोष्ठिहरूमा, प्रतियोगिताहरूमा भाग लीन जान्थौं ।

..क्याम्पस धरानमा २०५२ सालमा कविता प्रतियोगिता भएको थियो । देवानजीले भाग लिनु भयो भएन अहिले आएर मैले भुलेछु । त्यो साल मैले पहिलो हुने मौका पाएँ । खगेन्द्र पन्धाकजी र गीता संतापजी दोस्रो र तेस्रो हुनुभयो । गिता संतापजी अहिले जापानमा छिन् रे । खगेन्द्र पन्धाकजी मेरो क्लासमेट साथी हुनुहुन्थो । उहाँ राम्रो कविता लेख्ने र साह्रै राम्रो आर्ट गर्नुहुन्थो । धेरै वर्षपछि उहाँसँग म पहिलो छुट्टी गएको बेलामा काठमाण्डौको ब्रिटिस क्याम्प अगाडि भेट भएको थियो । त्यस पछिका दिनहरूमा भेट हुने मौका मिलेको छैन । सानो सानो कदको भए पनि साह्रै राम्रो भलीबल खेल्नु हुन्थो । हामी खुबै भलिबल क्याम्पसमा खेल्थौं । उहाँ चुम लिम्बुको नाममा फेस बुकमा आउनु भएको धेरै भएको रहेछ, बल्ल केही दिन अगाडि मात्र खगेन्द्र पन्धाकजी भनेर चिन्ने मौका पाएँ । अहिले देवजीहरूसँग आलोपालो डटकम वेभ साईट चलाईरहनु भएको रहेछन् ।

देवानजी र मैले धेरै दुःखहरू बाँडेर हिँडेकाछौं । एक पटक कविता प्रतियोगितामा भाग लीन ईटहरी जाने सल्लाह गरेका थियौं तर मलाई भने डाईरीयाले अति नै थामी नसक्नु गाह्रो बनाएको थियो । एक जना साथीले केराले रोकिन्छ भन्नु भयो त्यस पछि १ दर्जन केरा किनेर खाएँ । म सँग १५ रुपैयाँ मात्र थियो आधी भन्दा धेरै रुपैयाँ सकियो ईटहरी पुगेर आउन नपुग्ने भयो । देवानजीसँग ४० जति रहेछ बसको टिकट उहाँले नै काट्नु भयो र ईटहरी तिर हुइकिऊ ।

ईटहरी नगरपालिकाको भवनमा कविता प्रतियोगीता वाचन शुरु भयो । मैले र देवानजीले पनि भाग लियौं । त्यो बेला जस बेखर्चीजी प्रतियोगितामा तेस्रो हुनुभयो । उहाँले नेताहरू खाते हुन खातेहरू नेता होईनन् शीर्षकको कविता वाचन गर्नु भएको थियो जस्तो लाग्छ, कतै भुली पनि सके की ? उहाँ अहिले धरानको विजयपुर एफ.एममा स्टेशन मेनेजरको काम गरिरहनु भएको थाहा पाएर विदाको समयमा उहाँलाई भेट्न जाँदा उहाँलाई भेट्न सकिनँ । उहाँको कुर्सी खाली थियो । देवानजीसँग भेटभयो । उहाँ मार्केटिङ्ग डाईरेक्टरको पदभार समालिरहनु भएको रहेछन् । उहाँ भन्दै हुनुहुन्थो नरेशजी भखरै साथीहरूलाई तलब दिएर बस्दै थिए तपाई आईपुग्नु भएछ । देवानजी मार्फत रितु थेबेजीसँग चिनजान भयो उहाँले झम्काभेट नामको कार्यक्रम साह्रै राम्रो चलाउँनु हुँदो रहेछन् ।

विजयपुर एफ.एमको अगाडि गोरुको सुकुटी र चिसो कोकाकोला पिउँदै थियौं त्यसै बेला साहित्यकार दाज्यु गोपाल देवान आईपुग्नु भयो । मैले धेरै सुनेको नाम तर भेटघाट भएको थिइन । देवानजीले चिनजान गराउँदै अजम्बरको भाई भन्नुभयो । मैले नमस्कार गरे साह्रै खुसी पनि भए किनकि धरान निकै बस्दा पनि मैले भेट गर्ने मौका पाएको थिइनँ । उहाँले भन्नुभयो पुर्वमा अजम्बर काङमाङको भाषणले गर्दा धेरैलाई कम्युनिष्ट बनायो । उहाँले भन्दै जानु भयो एक दिन म.. क्याम्पस धरानमा अजम्बरले भाषण गरिहेको बेलामा प्रहरीहरूले चारै तिरबाट घेरा हाल्यो ।

त्यसपछि हामी सबैले कम्बर भन्दा माथीको लुगा फुकालेर हातले हल्लाउँदै साईट गेटबाट भगाएर एउटा घरमा छिरायौं । त्यहाँ पनि प्रहरीहरूले घेरा लगायो । हामीले केस खौरी दिएर लामाको ड्रेस लगाई दिएर भगायौं । अर्को रोचक कुरा त बाटोमा हिँड्दा फाटेको चप्पल जुत्ताहरू र नरिवलका दोरीहरू भेटेमा बोक्नु हुन्थो ? किन बोकेको हो अजम्बरजी भनेर एक दिन मैले सोधे ? उहाँले भन्नु भयो यसको महत्व पछि थाहा पाउनु हुन्छ ।

कहिले कहि छात्रबासमा दाउरा हुँदैन थियो त्यो बेलामा चप्पल जुत्ताहरू बालेर भात पकाएर खुवाउनु हुन्थो र चप्पल काटेर टेबल कुर्सीको खुट्टामा मिलाएर काँटी ठोकेर जतै सार्दा पनि आवाज आउने बनाउनु भयो । त्यो डोरीहरू चाहिँ सरकार बिरोधी त्यो बेलामा कम्युनिष्टका किताबहरू बाँधेर पहाड तिर ढाकारमा लगाएर पठाउँनु हुन्थो । साहित्यकार रक्ष दाज्युलाई पर्खेर बसेका थियौं । उहाँ आईपुग्नु भएपछि हामी त्यहाँबाट आ-आफ्नो बाटो लाग्यौं।

  

धरान पढ्दा धेरै साहित्यकार साथीहरू थिए । साहित्यकार तथा पत्रकार राज कुमार दिक्पाल दाज्युले हसाएर मनोरंजन दिलाउनु हुन्थो । माया प्रेमका कुराहरू अरु धेरै कुराहरू गरेर हसाउँनु हुन्थो । उहाँले वाचन गर्नु भएको गजलको एउटा सेर अझै मलाई याद आईरहन्छ । त्यो यस्तो थियो- मेरो खबर लाने भए सुन काग, यस पछिका वाक्यहरू मैले भुली सकेछु । राज कुमार दाज्युसँग धेरै वर्ष पछि २००५ एउटा कार्यक्रममा बार यसोशीयसनको हलमा भेट भएको थियो । उहाँलाई मैले भने दाज्यु तपाईलाई काठमाण्डौले फापेछ । उहाँले भन्नुभयो किन हो काङमाङ भाई ? मैले भने मोटाउनु भएछ । उहाँ हाँस्नु भयो । यस पछिका दिनहरूमा भेटघाट हुने मौका पाउन सकिएन । पाँचवर्ष पछि  २०१० मा जनवरी ६ तारीखको दिन गुरुकुलमा हाम्रो भेट भयो । ने.प्र. प्रतिष्ठान वेलायतले नेपाली गीत संगीतको शिखर व्याक्ति वरिष्ठ संगितकार तथा गायक अम्बर गुरुङ्गलाई सम्मान र मिठो स्वरको धनी गायक कुबेर राईलाई पुरस्कृत गर्दा भेट भएको थियो । र भोली पल्ट भोजपुर प्र. प्रतिष्ठान वेलायतले गरेको कार्यक्रममा हाम्रो भेट भएको थियो । अहिले हाम्रो बाक्लै भेट हुन थालेको छ ।

प्रदिप म्याङ्गवो मेरो क्लासमेट । धरानमा हामीसँगै पढ्दा देखी उहाँ साहित्यमा र पत्रकारितामा कलम चलाउँनु हुन्थो । अहिले साहित्यमा भन्दा पत्रकारितामा बेसी कलम चलाउँनु हुन्छ । मेरो जेठो छोरो स्वप्निल जन्मेको बेलामा उहाँसँग निकै लामो समय ७ वर्ष पछि भेट भयो । अहिले आएर ५ वर्ष भयो भेट हुन सकेको छैन तर उहाँले लेख्नु भएको समाचारहरूमा बाक्लै भेट भैईरहेको छ ।

अनुशील श्रेष्ठ, उहाँ मेरो धरान कलेज पढ्दा क्लासमेट साथी । उहाँ धरानमा त्यो बेलामा विजयपुर साप्ताहिकमा काम गर्नु हुन्थो । अहिले हिमाल खबर पत्रिकामा काम गरिरहनु भएको छ । मा��"वादीको आक्रणमा पनि पर्नु भएको खबर परदेशमा पढ्न पाएका थियौं । २००३ को मे महिनामा उहाँसँग धरानमा  भेट भएको थियो त्यसपछि भेट भएको छैन । उहाँले लाहुरे साहित्यकारहरूको बायोग्राफी उपलब्ध गराईदिनु होला भन्नु भएको भियो । मैले ब्रुनाई गएपछि ९ जनाको पोष्ट गरेर पठाएको थिएँ पाउँनु भएन रहेछ भन्ने कुरा पछि थाहाँ भयो । २००९ के डिसेम्बरमा हाम्रो फोनमा बोलचाल भयो तर भेट गर्न सकेनौं किन भने उहाँ काठमाण्डौ भन्दा बाहिर जानु पर्ने काम भएकोले बाहिर जानु भयो ।

मेरो अर्कौ क्लासमेट साथी देव राज राई । उहाँ हालमा हङकङमा हुनुहुन्छ । धरानमा सँगै पढ्दा उहाँ फोटो पत्रकार हुनुहुन्थो । उहाँसँग हाम्रो प्रत्येक्ष भेट नभएको १४ वर्ष पुरा भैई सक्यो । फेस् बुकमा १३ वर्ष पछि भेट भयो । अहिले हाम्रो भेट भईरहेको छ । एच के नेपाल डट् कममा उहाँले लिनु भएको अन्तरवार्ताहरू धेरै हेर्न पाईन्छ । उहाँले आलो पालो डट् कम् चलाईरहनु भएको छ ।

अर्को कलास्मेट कवि साथी विद्रोहि साईला । उहाँसँग २०५२ सालबाट अहिलेसम्म भेट भएको छैन । उहाँको वैवाहिक सम्बन्ध धनकुटा निवासी कवयत्री सुमीत्रा चेम्जोङ्गसँग भयो भन्ने सुनेको छु ।

गीतकार बलबहादुर राई । साह्रै मिजासीलो मान्छे । उहाँ मलेशियामा रेस्टुरेष्ट चलाई रहनु भएको छ । उहाँसँग बेला बेलामा भेट भैई रहको छ ।

साहित्यलाई नजीकबाट बुझ्नु हुने क्लासमेट साथी हर्क राज राई । उहाँसँग पहिलो छुट्टीमा हाम्रो भेट धरानको भानु चोकमा भएको थियो । उहाँले भन्दै हुनुहुन्थो नरेशजी म पनि लाहुर लाग्ने कोशिश गर्दैछु । केही उपायहरू सिकाई दिनु पर्यो । मैले भने गुच्छा भन्दा कलम कापीसँग धेरै खेल्नु भएको छ । तपाईलाई समस्या हुँदैन । अहिलेको समयमा तपाई जस्तो पढ्नु भएको मान्छेको लागि लाहुरे भर्तीको ढोका खुलेको छ । साँच्चै उहाँ अर्को साल भर्ती लागेर वेलायत आउँनु भएको खबर पाएँ । २००९ मा हाम्रो भेट साहित्यिक कार्यक्रममा वेलायतमा भयो । गजलकार बहिनी अन्जु अन्जलीसँग विवाह बन्धनमा बाँधिनु भएको रहेछन्  दुवैजना आउनु भएको थियो । 

कवि साथी जगत नवोदित । म महेन्द्र बहुमुखी कलेजमा पढ्दा उहाँ हात्तिसार कलेजमा पढ्नु हुन्थो । हामी वक्तित्व कला प्रतियोगीतामा भिढ्ने गर्थ्यौ । उहाँ हात्तिसार कलेजको प्रतिनिधित्व गरेर आउँनु हुन्थो भने म र कुमार मणि दाहाल महेन्द्र बहुमुखी कलेजको प्रतिनिधित्व गरेर जान्थे । जगतजीसँग हाम्रो साहित्यिक कार्यक्रमहरूमा भेट भैईरहन्थो । एक पटक धरानको सैनिक भवनमा नेपाली संस्कृति माथि विदेशी संस्कृतिको अतिक्रमण भन्ने शीर्षकमा धरानको जेसीसद्वारा आयोजना गरेको वक्तित्व कला प्रतियनेगितामा हामी भिडेकोनि थियौं । जगत जी प्रथम हुनुभयो, कुमार मणि दाहाल दोस्रो हुनुभयो । २०५३ साल तिर म बरालिनु काठमाण्डौ तिर हानिएपछि धेरै साथिहरूसँग भेटघाट हुन छाड्यो । कामाण्डौमा मैले खोटाङ्ग जिल्ला निवासी साह्रै मिजासीलो साथी देव राज राईलाई पाउँन सफल भए उहाँ आर.आर कलेजमा पढ्दै हुनुहुन्थो ।

जगतजीसँग त्यसपछि २०५६ सालमा लाहुर बन्ने रहर बोकेर पोखराको ब्रिटिस क्याममा जाँदा त्यहाँ भेट भयो । हाम्रो भेट कुक हाउस र नाफीमा फल फुल किन्न जाँदा हुन्थो । त्यो साल उहाँ भर्ति लाग्न सक्नु भएन । फेल भएर घर फर्किनु भयो । म भने लाहुर लाग्न सफल भएँ । उहाँ अर्को वर्ष लाहुर लागेर आउनु भयो । म नेपाल कप फुटबल खेल्न क्याट्रिक जाँदा उहाँ त्यहि तालीम गरिरहनु भएको थियो । उहाँसँग छोटो कुराकानी मात्र भयो । उहाँसँग धेरै गफ गर्ने ईच्छा हुँदाहुँदै पनि हामी गफ गर्न पाएनौं । आर्मी त्यो पनि तालिमको समय उहाँलाई फुर्सत थिएन । एकै छिनको भेट पनि लामो जस्तो लाग्यो । उहाँ तालिम सकेर कुइन्स् गोर्खा सिग्नल जानु भयो । म २ आर.जी.आरमा कार्यरत । त्यस पछिका दिनहरूमा वेलायतमा भएको साहित्यिक कार्यक्रमहरूमा बाक्लै भेटघाट् भईरहेको छ ।                        

हाम्रो भेट फोनमा भैईरहन्छ । उहाँमा साह्रै राम्रो वाक शक्ति छ तर उमेर भन्दा तालुले उहाँलाई बुढो बनाई सकेको जस्तो मलाई अहिले आएर लाग्न थालेको छ । गायक मिलन राई । उहाँसँग धरान छाडेपछि भेट्घाट् भएको छैन । कहाँ हुनुहुन्छ थाहाँ पनि छैन । गायक किशोर थुलुङ्गसँग बेला बेलामा भेट् हुन्छ ।

गायक राज कुमार समालजी कलास्मेट साथी । धरान छाडेपछि काठमाण्डौमा भौतारिएर फिरन्ते भएर हिँड्दा भेट भएको थियो । ललितकला क्याम्पसमा पढ्दैछु भन्नु हुन्थो । त्यसपछि हाम्रो भेट भएको छैन ।

किसन चन्द्र राईसँग धरान छाडे पछि भेट भएको छैन । कवियत्री बिमला तुम्खेवाजी लामो कपाल सेतो साडी र चोली ��"डेर पथ्रीबाट साहित्यिक कार्यक्रममा धरान आउँथिन् । उहाँको कविता संग्रह नदी छाल र तरंग पढेको छु । बिमला सालिन्, अहिले हङकङमा छिन् । अहिलेको समयमा कविता लेख्न छाड्नु भएको भान भईरहेको छ मलाई । उहाँ कवि भरुपलसँग विवाह बन्धनमा बाँधिनु भएको छ । उहाँसँग हङकङमा एक पटक भेट भएको थियो । सुमित्रा प्रवृति, राम्रो कविता कोर्थिन् । उहाँसँग पहिलो छुट्टमिा धेरै पटक भेट भयो । उहाँको विवाह गायक भिषण मुकारुङ्गसँग भएको छ । धरानमा उहाँ स्कुटरमा चढेर नारीको पहिचान  खोज्दै हिँड्थिन् पछिल्लो समय तिर । कवियत्री रोशना गुरुङ्ग । उहाँ हाासपोसा तरहराबाट साहित्यिक कार्यक्रममा धरान आउँथिन् । धरान छाडे पछि उहाँसँग भेट भएको छैन । राज कुमार दिक्पाल दाज्युले भन्दै हुनुहुन्थे भाट्भाटीनीमा जागिरे छिन् ।

मान्छेले जीवनमा धेरै गन्तव्य विहिन बाटाहरू किल्चन पर्दो रहेछ । ति बाटाहरू धेरै पछि सम्झानाका छायाँहरू बनेर दिमागलाई घच्घच्याउँदो रहेछ । धरानको अग्रज साहित्यकार दाज्यु मान बहादुर शाक्यलाई धेरै सम्झेको छु । छाता चोकमा चिया पिउँदै फेशनवाल धराने युवतीहरूलाई हेरेर कविता कोर्थे । उहाँको दाँतहरू झरिसकेको थियो त्यो बेलामा नै । ल्याम्थो स्वारमा कविता वाचन् गर्नु हुन्थो । तर अहिले सम्झाना मात्र बाँच्न विवश भएको छ किन भने उहाँ यो धर्तीमा हुनुहुन्न । उहाँलाई सम्झानको श्रदान्जली ।

यसरी नै दाज्यु गोविन्द विकललाई पनि धेरै नै सम्झेको छु । उहाँले लेख्नु भएको गीत म सानो छँदा चाडबाडको बेला गाउँघरमा धेरैले नाँच्थे । तर त्यो बेला के थाहा को गोविन्द विकल भनेर ? 

संघर्ष हो जीवन

जीवन संघर्ष हो

जीवन देखि थाकेर मर्छु नभन

हार भयो भनेर दुःख नमान

संघर्ष हो जीवन

जीवन संघर्ष हो

संघर्ष संघर्षमै उहाँले बाचुञ्जेल जीवन बिताउनु भयो । उहाँलाई सम्झिदा कवि देवान किरातीजीलाई भुलीयो भने ठुलो गल्ति हुन जान्छ । जीवनमा धेरै दुःखका रेखाहरू देवानजीसँग कोर्नु भएको थियो । त्यो रेखा अब देवानजीसँग मात्र बाँकीरहेको छ । उहाँलाई पनि सम्झनाको श्रदान्जली । उहाँले हाम्रो संयुक्त कविता संग्रह आँसुको दोभानमा भुमिका लेखिदिनु भएको छ । सम्झना जति सम्झियो उति नै आलो हुँदो रहेछ । कहिल्यै नसुक्दो रहेछ सम्झना । झन सम्झियो झन बल्झिने । जीवन एउटा सम्झनाको पाटो पनि रहेछ । 




1 2 3 4 5
please rate this article     Poor
Excellent    

 Visitor's Comments !
there are no comments...

Most recent articles in Memoir / संस्मरण category

गीत संगीत मेरो मनको मृगतृष्णा मात्र भयो
म मुसुमुसु हाँस्दै अस्पतालबाट बाहिरिए
हङकङका साहित्यिक जमातमा भिज्न नसक्दा (डायरि नं २० अगस्त २०१४)
हङकङ, जीवन र भयभीतताको पराकाष्ठा
बन्दुक, बन्दना, जुवा र जुली
रोसीका हजार छाल
नीलगिरिको केरकार
कालु पाँडे हराएको खबर
मुक्तिनाथलाई स्वस्ति-स्वस्ति !
हर्क र बिस्मातसँगसँगै (सुरुसुरुमा कविता छापिंदाको प्रभावहरू)
चोखो प्रेमको अनन्त पिडा
मेरो वाउको गाउँ
प्यारी संगीनीको अन्तिम जीवन यात्रा
हङकङबाट काठमाण्डौसम्म
फ्रान्कोनियाको मेट्रो
मेरील्याण्डका उडुस
घुम्दै जाँदा साथीसँग मुक्का हाना हान
हेल्सेको रेडियो

    Links
Column / स्तम्भ

    Random Pick
आज स्कूल खुलेको पहिलो दिन । सधैजस्तो हो भने सम्पूर्ण विद्यार्थी मिलेर सरसफाई अभियान चलाउँनुपर्ने तर अफसोच कचहरी छ स्कूलमा । केही पुलिसहरु पनि आएका छन, कोही गार्ड बसेका छन होस्टेल छिर्ने मूलगेट र स-साना गेटहरुमा । यौटा अफिसर केही सिपाही लिएर प्रयोगशाला चेकगर्दो छ......

    Statistics
Total Articles
670
Total Authors
231
Total Views
690629
Total Categories
15

  More Links

Srijanshil Sahitya Samaj Hong Kong, Online Literature Collection of all Genre ...
Copyright 2020 © www.literature.bagaicha.com