Send us your Literature

    Main Categories
Editorial / सम्पादकीय
Interview / अन्तर्वार्ता
Poetry / कविता
Story / कथा
Essay / निबन्ध
Drama / नाटक
Novel / उपन्यास
Criticism / समालोचना
Article / लेख
Lyrics / गीत/गजल
Memoir / संस्मरण
New Talent / नव प्रतिभा
Review / समिक्षा
English / अंग्रेजी
Others / विविध

  More Options
Interview / अन्तर्वार्ता
Most Viewed / धेरै पढिएका
Top Rated / धेरै मत पाएका
Videos / भिडियो
Photos / विशेष तस्वीरहरु
Published Books / सृजनशील साहित्य समाजबाट प्रकाशित पुस्तकहरु

  Advertisement


Titles Description    Advance Search

Published : December 27, 2009 | Author : कोरङ्गी प्रेम
Category : Memoir / संस्मरण | Views : 946 | Rating :

  
कोरङ्गी प्रेम

           झुप्रो, छाप्रो र महलमा के अन्तर छ ? अनि रेष्टुरेण्ट, बार र तारे होटलमा ? पक्कै पनि अन्तर छन् यीनीहरूका बीचमा । त्यसैले त यीनीहरूका बीचमा स्पस्ट बिभाजनका लक्ष्मण रेखाहरू कोरीएका छन् । झुप्रो र छाप्रोले नहुने तल्लो बर्गको प्रतिनिधित्व गर्दछन् भने महल र तारे होटल्ले हुने खाने उपल्लो बर्गको । झुप्रो छाप्रोमा असुबिधाहरूको खाद पाईन्छ भने सुबिधाहरूको चाङ्ग पाईन्छ महल र तारे होटल्मा यस्तै यस्तै ।  

डिसेम्बर ७ -२००९ सोमबारको दिन वातावरण धुम्म थियो । सिर्सिर् सिरेटो चलिरहेको थियो । उठ्न साथ एकैचोटी खुट्टाहरू ट्राममा पस्ने बानी परेकोले मेरा गोडाहरू हतार हतार ट्राम स्टप तिर दौडिए । सार्बजानिक सवारी साधनहरूमा सबै भन्दा सस्तो (२ डलर बयस्कहरूलाई र १ डलर केटाकेटी र बढापाकाहरूलाई) भाडा लाग्ने ट्राम सबैको निम्ती सुबिधाजनक नभए पनि कन्जुस र फुर्सदीलाहरूको निम्ती प्रिय साधन हो । ७ बजेको ट्राम समाती करिब २५ मिनेट पछि मेरो मेलो (ड्यूटी) वानचाई पुगेँ । ७:३० बजे अघिल्लो दिनको बासी (रोटी) याम्छासंगै मेलोमा टाउको जोत्ने काम शुरु भयो । बिस्तारै ८--१० बजेको सूचना दियो घडीले । बिशेष गरी ९-१० बजेको समय कार्यालय समय (अफीस आवर) भएकोले छिचिमीराको गोला फुटें झैं मानिसहरू छिर्न थाले अफिस भित्र । हुने खाने पजेरेकाजीहरू चिल्ला कारमा सवार हुन थाले । तिनै काजिहरूको चिल्ला कारहरू मालमा (नेपालको सरकारी कार्यालय) बस्ने बैदार र खरदारले  झैं ढड्डामा (चढाउन) ताङ्के गर्न थालें । यसै गरी बित्दछ मेरो दिन चर्या मेलोमा । अनि यसै गरी मेरी अर्धाङ्गीनी र सानी बचेरीको मुखमा माड लगाउने काम भैराखेको छ अहिलेसम्म । दोहोरीलत्त मानिसहरूको भीड अनि सडक भरी सवारी साधनहरूको चापले गर्दा बिहानको समय क्षण भरमैं बित्ने गर्दछ । यसरी मेलोमा (ड्यूटीमा) पत्तै नपाई समय बितेकोमा फुरुङ्ग हुन्छु भने अर्को तर्फ मैंले यस धर्तीमा बाँच्ने दिनहरू छोंटिदै गएकोमा दुखि हुन्छु । जिन्दगीको आधा समय बिती सकेको र बाँकी जिन्दगी पनि बिदेशी भूमीमा बित्ने भएकोले साह्रै दु:ख लागेर आउँछ । म जस्ता लाखैाको संख्यामा रहेको युवा शक्तीको उपयोग आज बिदेशले गरीरहेकोमा भित्र भित्रै मन जलेर आउँछ । युबा शक्ती देशका खम्बा हुन् । ति युबा शक्तीको श्रम, शिप र पैारखलाई नेपाली माटोमा खन्याउन पाए सुनै सुन फल्थ्यो नेपाली भूमिमा । तर त्यै शक्ती रात दिन बिदेशीएको दुर्गती आज देशले भेाग्दैछ । निती निर्माताहरू, सत्ताको बागडोर सम्हालेर बस्नेहरूका लागि यो कुनै टाउको दुखाईको बिषय बन्दैन । मानौकी यो उनीहरूको सरोकारको बिषय नै होईन  । दिन चढ्दै ११-१२ बज्न थाल्यो । चिसो सिरेटोको साथ हल्का सिमसिम पानी बर्सिन थाल्यो । बाहिरको मौसम संगसंगै होटल रष्टुरेण्ट र सुपर मार्केटहरू तात्तिन थाले । करिब १ बर्षको यूके बसाई पछि हप्ता दिनको छुट्टमिा हङकङ आउनु भएका संखुवा सभा समाज हङकङका भूपू कोषाध्यक्ष श्री युब राज गुरुङसंगको भेटघाटमा त्यो ठण्डी सांझ तताउने कार्यक्र्रम बनिसकेको थियो । दाईसंग भेटेर "संखुवा सभा समाज यूके"को हाल खबर र बिशेष गरी मेरा आदरणिय दाई दिदिहरुः धर्म राज गुरुङ, रमेश गुरुङ, बाबु राम दाई, अमृत घले दाई, मणी गुरुङ, हेम गुरुङ पदम राई, कुलदीप राई गिता दिदिको बारेमा सन्चो बिसन्चो र उहाँहरूको दिन चर्या अनि "हाम्रो संखुवा सभा" मुखपत्रको बिक्री बितरण कस्तो भयो आदि  बुझ्न आतुर थिएँ । दिनभरीको बाली लगाएर साँझ घर फर्के पछि मेरी सानी बचेरी (छोरी श्रेया) लाई  गुंढबाट निकालेर  पार्कमा घुमाउने रुटिन बनेको छ  हिजोआज । सांझ ८-३० बजे तिर छोरीलाई घुमाउँदै गर्दा फोन आयो । फोन युबराज दाईको रहेछ । दाईलाई नमस्कारपाती चढाउँदै यूकेको हालखबर सोधी भ्याएँ । सबै कुरा फोनमा सम्भव नहुने हुनाले भेटेरै कुरा गर्ने सर्तमा छुट्टियौ । दाईसंग हरेक दिन फोनमा कुराकानी भैरहन्थ्यो तर भेटघाट गर्ने साईत जुर्न चाहिँ निकै हम्मे हम्मे पर्यो । संधै पार्टी, भोज भतेर र खानपीन मात्रै उहाँको । कुनै नेता र मन्त्री भन्दा कम सम्मानले बितेन उहाँको हप्ता दिनको हङकङ बसाई । कति बिश्वास जित्न भा रै छ जिल्लाबासीहरूको, साथीभाईहरूको बल्ल थाहा पाएँ । फोनमै भए पनि यूके कस्तो छ ? त्यहाँको जीवन स्तर कस्तो छ ? जागीरको मेसो कत्तिको मिल्छ ? आदिको बारेमा सोध्ने काम भयो । शहरीकरण र ��"धोगीकरणको चरम सिमामा पुगेको देश, हङकङको भन्दा १४-१५ गुणा ठुलो पैसा भएको र त्यहाँको कमाई धेरै राम्रो हुने भएकोले स्वभावैले यूकेको बसाई राम्रो हुने तर्क तेर्साउनुभो दाइले । तर संघ संस्थामा र भेटघाट हुन चाहिं निकै गाह्रो हुने हुनाले आफनै सवारी साधन चाहिने नत्र लण्डन शहर भित्रै बस्नु पर्ने कुरो गर्नु भो । मरेर यूके उड्ने अघिल्लो दिन दाइसंग भेट्ने साईत जुर्यो जोर्डन्मा । करिव ७-८ बजे तिर १३-१४ जनाको टुकुडी जोर्डनको छाप्री तिर लाग्यो जस्मा पुर्ब अध्यक्ष श्री खेमाहाङ जिमी सर, वर्तमान अध्यक्ष श्री हेम राई ,सदस्य श्री कुमार गुरुङ र कोषाध्यक्ष श्री कृष्ण कुमार गुरुङ  छुट्नु भो । सो टुकुडीले आज छाप्रीको सी फूड बियर केही पनि बाँकी नराख्ने भन्दै एउटा ठूलो टेबलमा मोर्चा कसेर बस्यो । बिस्तारै भ्यागुता, माछा, गंगटा, चिप्लेकीरा शंखेकिरा,अक्टोपस के के हो के के ले टेबल छपक्कै ढाक्यो । वरीपरी ठड्याईए बियरका बोटल्हरु । हेर्दा लाग्थ्यो त्यो खानपीनको टेबल नभएर एउटा नयाँ बिल्डीडको जग हो  र त्यहाँ ठड्याईएका बोटलहरू त्यस बिल्डीङुका पिलरहरू हुन् । सो मोर्चामा सल्लाहकार श्री सल बहादुर दाई, अजम्बर दाई, एम बि राई र लोक प्रसाद दाई अलि बुढापाका थिए भने अरु सबै नौजवानहरू । जब टेबल माथिको सिफूडमा नौजबानहरू चल्ला टिप्न शिकारी झम्टे झै झम्टिन्थे २ मिनेट पछि त्यहाँ सीफूडको कुनै नामेा निसाना हुदैनथ्यो । त्यसैगरी बियरका बोटलहरू चियर्स संगै क्षण भरमै रितिन्थे र अरु पिलरहरू ठड्याउने काम हुन्थ्यो । टुकुडीका हर्ताकर्ता थिए नैन सिं भाइ, चन्द्र बहादुर थापा (सिबी) र एल बि मुखिया अरु चाँहि होष्टेमा हैँसे गर्ने मात्र । नशा चढ्दै गएपछि दाजु भाइहरू (वेट्रेस) लेङलोईलाई बियर लगाई दिन भन्न थाले र लेङलोईले लगाई दिएको स्वाद अर्कै हुने कुरा ��"कल्न थाले । एम बि राई वाईन र म चाँहि कोक  खाँदै थियौं । यत्तिकैमा लोक प्रसाद दाइले भन्नु भयो "तिमीलाई सबैले प्रेम भनेर चिन्छ चिनाई राख्नु पर्दैन खाउ न खाउ बियर" । म रातो पिरो भएँ । त्यसै त रातो मान्छे । बियर नखाए पनि सबै भन्दा रातो मैं नैं थिएँ हुँला । मलाई नरमाईलो लाग्यो । हो म माछा मासु खाँदिन मेरो शारीरीक स्थितीले गर्दा । त्यसैले साथीभाइहरू सँगको भेटघाट र भोज भतेरमा जान असजिलो लाग्छ । सकभर कसैबाट निम्तो नआई दिए हुन्थ्यो भन्छु । मलाई छालाको एलर्जी छ । जब जाँड रक्सी खान्छु गर्दन, कुम, कम्मर, आङ र आँखाबाट चिटचिट् पसीना आउँछ । माछा मासु खायो भने शरीरमा ज्वरो आउने र मुख, जिब्रो भरी खटिरा आउँछ र निको हुन करिब २ हप्ता लाग्छ । जे खाँदा पनि त्यै घाउमा छोईने हुनाले असाध्यै पिडा हुन्छ । मलाई असाध्यै मन पर्ने परिकारमा मासुको परिकार र तोङबा हो । काठमाण्डौमा हुँदा धराने कालो बागुरले खुब दुख पाउँथ्यो । शक्रबार र बिदाको दिन भयो की एक ढेड केजी हाजिर  भैहाल्थ्यो । तोङबा एउटाले नभएर दुई दुई वटा चाहिन्थ्यो एकै चोटी । बिस्तारै मलाई गिदी दुख्न थाल्यो । एम-आर-आई गराएँ । डाक्टरले यो सबै धराने कालेा बागुरको करामत हो भन्यो र हरेक  दिन ३०० रुपैयाँ तिरेर डेढ महिना टाउकोमा करेन्ट लगाउँदा र ��"षधि खाँदा १५-१६ हजार रुपैंयाँ धराने कालो बंगुरको  नाममा चढाएँ । जब हङकङ आएँ माछा मासुले गिदी दुख्न छाड्यो बदलामा मुखमा घाउ खटिरा आउन थाल्यो । जाँड रक्सीलाई चाँहि नेपालमा हुदै बाईबाई गरी सकेको थिएँ । अतः त्यो मासु खान नपाएको झोकमा अनि दाइको म प्रतिको ब्यडग्यले कति असैह्य भयो होला मलाई ? म एउटा सेतामगुरालीको बच्चो । जाँड, रक्सी, माछा, मासु खान्न भन्नु कति अप्ठ्यारो । यसरी मलाई जवानी मै बुढेसकालको रोगले गाँजी सकेको छ । कति अभागी रै छु । लाउँ लाउँ र खाउँ खाउँको यो उमेरमै जिउँदो लाश बनेर बाँच्नुको जिन्दगी के जिन्दगी ? अचानोको पीर खुकुरीलाई के थाहा ? खै किन बुझ्दैनन्  मान्छेहरू  अर्काको मन र  भावनाहरू ? के उनीहरूसंग पनि छैनन् र मेरा जस्तै  भावना, मन र मटुहरू ? यीनै तर्कनाहरू खेलाउँदै अबका दिनहरूमा भेटघाट, भोजभतेर र पार्टीहरूमा सकभर नजाने प्रण गरें मनमनै ।

बाहिरको वातावरण चिस्सिंदै थियो भने भित्र छाप्रीमा चाँहि जोड्तोड्का साथ तात्तिदै थियो  । छाप्रीको गर्मा गर्मी संगै संघ संस्थाको कुराहरू चल्न थाल्यो । करिब ५०० को हाराहारीमा रहेका संखुवा सभालीहरूको सुखदुखको चौतारी 'साखुवा सभा समाज हङकङ' हङकङमा बिद्यमान ३०-४० वटा संस्थाहरूमा दोश्रो जेठो (१९९६) संस्था हो । सबैको एउटै मन मुटु र विचार भएकोले जिल्लावासीहरूको एकतामा कत्ति पनि आँच  आएको छैन जुन यस्को सबल पक्ष हो । त्यसैले त साखुवासभालीहरूको एकता छ । संस्था होस त साखुवासभालीहरूको जस्तो । सबैले मुक्त कण्ठले प्रशंशा गर्छन हाम्रो संस्थाको । कतिपय संस्थाहरू भागबण्डा नमिलेर टोलै पिच्छेका, क्षेत्र पिच्छेका च्याउ झैं खुलेका छन् । कतिपय चाहि राजनिती गर्ने अखडा बनेका छन् तर संखुवा सभा समाज क्षेत्र नं १ र २ का सबैलाई समेटेर अघि बढ्न सफल छ । यो एउटा विशुद्घ सामाजिक संस्था भएकोले सबैले सामाजिक भावनाले काम गर्छन । यति मात्र होईन यो संस्थाले गर्ने श्रृजनात्मक कामहरूले यस्को उचाई अझ थपेको छ ।  जस्तै हङकङकै   सवालमा यहाँको वातावरणलाई प्रदुषणबाट मुक्त राख्न लान्ताउको मुईयो भन्ने ठाउँमा बृक्षरोपण गर्यौं । त्यस्तै गरी अरु संघ संस्थाहरूले भलीबल, नाचगान र दोहोरी प्रतियोगीता गराई रांहदा हामीले केही पृथक श्रृजनशील कार्यक्रम हङकङबाट प्रकाशित पुस्तक पत्र पत्रिका साथै नेपालको साँस्कतिक, ऐतिहासिक र पर्यटकिय क्षेत्रलाई उजागर गर्ने सामग्रीहरू प्रदर्शन गर्यौं । भर्खरै मात्र जिल्ला स्थित ताम्कू ९ सिक्दीममा गएको बाढी पहिरोबाट पिडीत जनहरूलाई सहयोग स्वरुप २,५०,०००। रुपैंया पठायौं र हङकङको नेपाली समाजलाई केही दिनको निम्ती समाजको मुखपत्र "हाम्रो साखुवा सभा" सन २००७ बाट प्रकाशन गर्न थालेका छौं र तेश्रो अंकको निम्ती तयारीमा लागीरहेका छौं । यी यावत पक्षहरूको कारणले हाम्रो समाज सबैको निम्ती अनुकरणीय बन्न सकेको छ । त्यसैको खुशीले दंगदास हुन्छु । त्यसमा पनि एउटा जिम्बेवार ब्यक्ति भएको नाताले मेरो खुशीको सिमा नै रहंदैन । यसै लेख मार्फत हाम्रा अग्रजहरू जस्ले समाजलाई आजको दिनसम्म ल्याउन नेतृत्वदायी भूमिका खेल्नुभो उँहाहरू प्रति हार्दिक आभार प्रकट गर्न चाहन्छु ।  

कुराकानीकै सिलसिलामा चन्द्र बहादुर थापा (सिबी) दाईले 'मलाई साखुवा सभा समाजको सदस्यता दिनु प-यो मैले के गर्नु पर्छ तयार छु' भन्नुभो । उहाँ भोजपुर निवासी । उहाँको आफनै भोजपुर समाज छ । तैपनि किन संखुवा सभाको सदस्यता ? भन्दा तपाईहरूको एकता, कृयाशिलता, र पारदर्र्शिता छ त्यसैले भन्नुभो । एकताका उहाँ युबराज दाई र मेरो भाँडामा एउटै कम्पनीले चामल हाली दिन्थ्यो । उहाँहरू दुबैले कम्पनी छाड्नु भो तर मेरो चाँहि त्यै कम्पनीले हाली दिएको चामलको भात पाक्छ अझै पनि । त्यस्तै अर्का मित्र एल बि मुखियाको बारेमा पनि कुरो उठेको थियो रे सन् २००५ मा भूपू उपाध्यक्ष बाबु राम दाईबाट जुन बेला अध्यक्ष सल बहादुर दाई  हुनुहुन्थ्यो । बाबु दाईले एल बी मुखियालाई सदस्यता दिलाउन "म पहाडको बारी राजीनामा पास गरी दिन्छु" समेत भन्नुभाथ्यो रे  । यसबाट प्रष्ट हुन्छकी साथीभाईहरू हाम्रा दाजुभाईहरूका लागि र दाजुभाईहरू साथीभाईहरूका लागि कतिका मरी मेट्दा रहेछन् । अन्त्यमा समाजका सल्लाहकार श्री सल बहादुर दाईले बिधानमा उल्लेखित सदस्यता मध्ये बाहिरी जिल्लाका शुभेच्छक, शुभचिन्तकहरूलाई मानार्थ सदस्यता दिन सकिने कुरा बताउनु भो । करिब ५ कार्टुन बियर र दर्जनौं ल्पेट सीफूडहरूलाई शहीद बनाई सकेपछि पौने १२ बजे युबराज दाईलाई यूकेको शुभकामना र शुभयात्रा भन्दै सबै यूकेमा बस्ने  जिल्लाबासीहरूलाई नमस्कार सुनाई दिन आग्रहका साथ त्यो सानो टुकुडी छिन्न भिन्न भएको थियो ।

र अन्त्यमा, सम्पूर्ण जिल्लावासी एबं नेपाली दाजुभाई तथा दिदि बहीनीहरूमा "क्रिस्मस् र ल्होछारको हार्दिक शुभकामना"  दिँदै कवि भूपी शेरचनको २ हरफ साझ्न मन लाग्यो । "जसरी हरेक दिन चियाको केट्लीको टुटीबाट उदाउँछ र साँझ भट्टीमा गएर अस्ताउँछ" त्यसैगरी डिसेम्बर ७ सोमबारको दिन "अघिल्लो दिनको बासी (रोटी) याम्छाबाट शुरु भई सेक्फान र सौकुङ हुंदै मध्यरात जोर्डनको छाप्रीमा गएर अस्तायो" जुन दिनलाई मेरो डायरीको पानामा एउटा अबिस्मरणीय दिन संझेर नलेखी रहन सक्त्तिन ।  

         अस्तु ।

 

          डिसेम्बर १० २००९

          हङकङ




1 2 3 4 5
please rate this article     Poor
Excellent    

 Visitor's Comments !
there are no comments...

Most recent articles in Memoir / संस्मरण category

गीत संगीत मेरो मनको मृगतृष्णा मात्र भयो
म मुसुमुसु हाँस्दै अस्पतालबाट बाहिरिए
हङकङका साहित्यिक जमातमा भिज्न नसक्दा (डायरि नं २० अगस्त २०१४)
हङकङ, जीवन र भयभीतताको पराकाष्ठा
बन्दुक, बन्दना, जुवा र जुली
रोसीका हजार छाल
नीलगिरिको केरकार
कालु पाँडे हराएको खबर
मुक्तिनाथलाई स्वस्ति-स्वस्ति !
हर्क र बिस्मातसँगसँगै (सुरुसुरुमा कविता छापिंदाको प्रभावहरू)
चोखो प्रेमको अनन्त पिडा
मेरो वाउको गाउँ
प्यारी संगीनीको अन्तिम जीवन यात्रा
हङकङबाट काठमाण्डौसम्म
फ्रान्कोनियाको मेट्रो
मेरील्याण्डका उडुस
घुम्दै जाँदा साथीसँग मुक्का हाना हान
हेल्सेको रेडियो

    Links
Column / स्तम्भ

    Random Pick
क) जरुर साथी म पागल !
यस्तै छ मेरो हाल !
ख) म शब्दलाई देख्दछु !
दृश्यलाई सुन्दछु !
बास्नालाई स्वाद लिन्छु !
आकाशभन्दा पातला लिन्छु !

    Statistics
Total Articles
670
Total Authors
231
Total Views
615127
Total Categories
15

  More Links

Srijanshil Sahitya Samaj Hong Kong, Online Literature Collection of all Genre ...
Copyright 2020 © www.literature.bagaicha.com