Send us your Literature

    Main Categories
Editorial / सम्पादकीय
Interview / अन्तर्वार्ता
Poetry / कविता
Story / कथा
Essay / निबन्ध
Drama / नाटक
Novel / उपन्यास
Criticism / समालोचना
Article / लेख
Lyrics / गीत/गजल
Memoir / संस्मरण
New Talent / नव प्रतिभा
Review / समिक्षा
English / अंग्रेजी
Others / विविध

  More Options
Interview / अन्तर्वार्ता
Most Viewed / धेरै पढिएका
Top Rated / धेरै मत पाएका
Videos / भिडियो
Photos / विशेष तस्वीरहरु
Published Books / सृजनशील साहित्य समाजबाट प्रकाशित पुस्तकहरु

  Advertisement


Titles Description    Advance Search

Published : August 06, 2009 | Author : वैरागी काइँला
Category : Poetry / कविता | Views : 1347 | Rating :

  
वैरागी काइँला

वैरागी काइँला
 
आधारातपछि

रक्सी दोकानबाट म के निस्किएको छु :

प्रत्येक खोंगी र खोरभित्रबाट

पखेटा फट्फटाउँदै विद्रोहको

कुखुराका भाले बासेर मेरो स्वागत गर्दछन्,

यहाँको बातावरणको निम्ति

यहाँको निर्जीवताको निम्ति

यहाँको व्यवस्थाको निम्ति

मेरो रक्सीको गन्धले भिजेको निश्वास पनि

आज, ठुलो आँधीसरह भइसकेको छ

सडकका दुवैतिर लाम लागेका यी आलिशान भवनहरू

आफ्नो जगसहित आफ्नो कमजोरि माटोमुनि गाडिदिनु

अब, अब, अब लड्नलाई तयार छ,

 

आज मेरो प्रत्येक पाइलामा यौटा-यौटा भूकम्प छ

आज मेरो प्रत्येक अनुभवमा यौटा-यौटा ज्वालामुखी पड्कन तैयार छ

कसरी बसेछु यो उमेरसम्म

यौटा पाइलासम्म पनि नअटाउने

ढल्न लागेका यी साँगुरा घरहरूमा ?

मलाई दुःख लाग्छ :

अझै सुत्छन् गनाउलाझै गुजुल्टिएर

आत्म-पराजित मानिसहरू

धरतीको अस्वस्थ्यकर घरहरूमा,

अनि यति अबेरसम्म ?

आज मेरो विशाल्ता पृथ्वीमाथि अटाउदैन

यो सडकभरिको देशमाथि सास थुन्छ

अनि मैले सडकभरि आँदाखाँद गरेर हिड्दा

मानिस भन्छन्- यो मातेको छ ।,

छेउ लागेर बाँयापट्ट हिंड्नु पर्छ

हो हामीले छेउ लागेर हिंडनु पर्छ

धेरैले सडकमाथि अटाएर हिंड्नु पर्छ,

 

गगनचुम्बी भवन र धरहराका

सिरान-सिरानका कोठाभित्र

रात-रातभरि बल्दछन्.......नीलो-नीलो गुलुप :

लाटकोकोसेराका आाखाहरू,

यहाँ रातभरि लाटकोसेराले आँखा देख्दछन,

यहाँ रातभरि लाटकोसेराले कसकसको बाटो ढुक्छ ?

टाउकोभरि अफिसको कागजपत्रका अक्षर,

छातिभरि अफिसको दिवाल घडीका काँटाहरू

फेरिनै आटेका पूर्जाजस्ता जिन्दगी

काँधमाथि टाउको लतारेर यो सडकमाथि हिंडदछन्,

यिनलाई घिसारेर हिंडदछन्

अनुहार नभएका मानिस, अँध्यारोका खुट्टाले टेकेर

रात-रातभरि यो सडकमाथि !

फलतः आजकाल सडक घटेको छ,

 

कसले चोर्दछ सडकका छेउकुनाहरू ?

किन घट्दछन यो सडक प्रत्येक रातको आगमनसित ?

यो सडकलाई उधारेर फेरि ठुलो पार ............

जब म भन्छु, छेउको मुर्ख पुलिस

मलाई पक्रन तयार छ किनकी म मातेको छु !

अनि रक्सीले छात्ति भरेपछि

मलाई पनि लाग्छ कि मभित्र यत्ति विशालता आइसक्यो,

कि यो सडकको संकीर्णतामा अब अब नअटाउने भइसकेको छु !

इन्जिनियरले सुनुन्

नेता, प्रध्यापक र कविहरूले सुनुन्

इतिहासको प्रत्येक आन्दोलनले सुनुन्

यसर्थ, पोष्ट अफिसको पेटीबाट

म वक्तव्य प्रसारित गर्दछु :

ए सडक हो !

यौटा मानिस तिमीमाथि हिंडदै छ,

म अटाइना तिम्रो फैलावटमा

थसर्थ, म हुकुम गर्दछु .....

अझै तिमीहरू-फट्टिदेऊ, च्यात्तिदेऊ, फैलिदेऊ......

तिम्रो फैलावटको सीमामाथि अतिक्रमण गर्ने

प्रतिक्षण इतिहास बनिरहेका क्षणसित

यी ठूलठूला बिल्डिङका पेटीहरू

मात्र कोतपर्वका विजेताका

मात्र शासन गर्ने परिवारका

प्रशस्ति र वंशावली लेखिएका इतिहासका इतिहास नाङ्गा पन्ना जस्ता

यी पेटीहरूलाई

मुटुदेखि मस्तिष्कसम्म चिरिने गरेर

तिमीले च्यात्तिदेऊ........फाट्टिदेउ......

कोलम्बसको पैतालाले

यस सडकमाथि टेक्न पाउनु पर्छ ।

यौटा विद्रोहले यहाँ शिर उचालेर हिंड्न पाउनु पर्छ,

 

यसर्थ, म हुकुम गर्दछु :

ए सडक हो !

अझै च्यात्तिदेऊ.......अझै फाट्टिऊ....

जति खाडल बन्दछ त्यत्ति नै

रक्सीको तरलताले भिजाएर

, मेरो सद्भावनाले रसाइदिन्छु

म मेरो विशाल्ताले ढाकिदिन्छु

नत्र ता म यहाँ अटाउनै सकिनँ,

नत्र ता बिहान नौ बजे स्कूलको बखत

सानो बालकलाई

उसको आमा र मैले कसरी स्कूल पुर्याउनु यहाँबाट

जहाँ अटाउदैन यौटा खुट्टाको पनि पैतालाको फैलावट !

सयौ बूटले प्रतिक्षण किच्चिएर

मोटरका चक्काले प्रतिक्षण पिल्सिएर

लम्पसार र उत्तानो परिसकेका ए जिन्दागी हो !

निष्क्रियताको हुस्सुले थुनिएर

साइनबोर्डका खम्बाले सीमित

घुम्तिघुम्तिले टुक्राटुक्रा खण्डित

चक्रवर्तीको चोइटिएका पराक्रमको सहस्र चोइटा......

ए सडक हो !

अश्वमेध यज्ञका घोडा खेदेर विश्वविजयमा बढेका

सगरका ए शापित सहस्रदश पुत्र हो !

आकाशबाट बोतलको स्वर्गङ्गाको जल

भगीरथको आस्थाले छर्किहेछु तिमीमाथि,

तिम्रो निधारमाथि, आँखामाथि, छात्तिमाथि !

यो जो बगाइरहेछु बोतलका बोतल....

रक्सी सडकमाथि,

थोपाथोपा पिएर

उठ, उठ बौरिएर ए मेरा पिताहरू हो !

ए सगरका शापित सहस्रदश पुत्र हो !

अनि एस पल्ट हिमालजत्रो मुठीले

क्षितिजका गहबाट कचेराको कुइरो पुछेर

मसित हेरिदेऊ.......प्रथमपल्ट :

आँखाले भ्याउञ्जेलसम्म

हामी हाम्रो चारैतिर

विजयका निम्ति युद्धभूमी र

जिन्दगीका निम्ति उज्यालै उज्यालोमात्र देख्दछौं !

 

 




1 2 3 4 5
please rate this article     Poor
Excellent    

 Visitor's Comments !
there are no comments...

Most recent articles in Poetry / कविता category

परिवर्तन
पहाडको फेदीमा
जानी दुश्मन
श्रद्धाञ्जली चढाएँ
अस्तित्वको लडाई
अवसरको खेती ‘चुनाउ’
प्रकृति हो नारी
समसामयिक कवि
मानक सपना
हरित सुन्दरी
म एउटा कलम हुँ
पर्देशिको जीवन
यो गोर्खे
स्वतन्त्रताको पराकाष्ठ
फर्की आउ परदेशी
ह्याप्पी होली
मिडिया गेटकिपिङ
कविता

    Links
Column / स्तम्भ

    Random Pick
साइलाको घरमा जाड ओथारींदा
मर्चा नसालु पदार्थ हुन्छ !
बन्छ नसालु पेय पदार्थ,
मातेर लट्ठ बनाउँछ मान्छे,
बियर र रमको बिगबिगीमा (आधुनिक युग)
५००० वर्ष अघी मर्चाको कथा,

    Statistics
Total Articles
670
Total Authors
231
Total Views
687999
Total Categories
15

  More Links

Srijanshil Sahitya Samaj Hong Kong, Online Literature Collection of all Genre ...
Copyright 2020 © www.literature.bagaicha.com